Ustawa o Prawach Pacjenta

Dz. U. 2009 Nr 52 poz. 417USTAWA

z dnia 6 listopada 2008 r.

o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta

Opracowano na podstawie: t.j. Dz.U.z2017r. poz. 1318, 1524, z 2018 r. poz. 1115, 1515, 2219, 2429, z 2019 r. poz. 150, 447.

Rozdział 1

Przepisy ogólne

  1. 2)  zasady udostępniania dokumentacji medycznej;
  2. 3)  obowiązki podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych związanez prawami pacjenta;
  3. 4)  tryb powoływania, odwoływania i kompetencje Rzecznika Praw Pacjenta;
  4. 5)  postępowanie w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów;
  5. 6)  zasady i tryb ustalania odszkodowania i zadośćuczynienia w przypadkuzdarzeń medycznych.

    Art. 2. Przestrzeganie praw pacjenta określonych w ustawie jest

obowiązkiem organów władzy publicznej właściwych w zakresie ochrony zdrowia,Narodowego Funduszu Zdrowia, podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych, osób wykonujących zawód medyczny oraz innych osób uczestniczących w udzielaniu świadczeń zdrowotnych.

Art. 3. 1. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

  1. 1)  opiekun faktyczny – osobę sprawującą, bez obowiązku ustawowego, stałąopiekę nad pacjentem, który ze względu na wiek, stan zdrowia albo stan

    psychiczny opieki takiej wymaga;

  2. 2)  osoba bliska – małżonka, krewnego do drugiego stopnia lub powinowategodo drugiego stopnia w linii prostej, przedstawiciela ustawowego, osobę pozostającą we wspólnym pożyciu lub osobę wskazaną przez pacjenta;

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page2image3321866736s. 2/51

  1. 3)  osoba wykonująca zawód medyczny – osobę wykonującą zawód medyczny,októrej mowa wart.2 ust.1 pkt 2 ustawy zdnia 15kwietnia 2011r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1638, 1948 i 2260);
  2. 4)  pacjent – osobę zwracającą się o udzielenie świadczeń zdrowotnych lubkorzystającą ze świadczeń zdrowotnych udzielanych przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych lub osobę wykonującą zawód medyczny;
  3. 5)  podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych – podmiot wykonujący działalność leczniczą, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;
  4. 6)  świadczenie zdrowotne – świadczenie zdrowotne, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;
  5. 7)  (uchylony)
  6. 8)  wyciąg – skrótowy dokument zawierający wybrane informacje lub dane zcałości dokumentacji medycznej;
  7. 9)  odpis – dokument wytworzony przez przepisanie tekstu z oryginałudokumentacji medycznej z wiernym zachowaniem zgodności co do treści z

    oryginałem;

  8. 10)  kopia – dokument wytworzony przez odwzorowanie oryginału dokumentacjimedycznej, w formie kserokopii albo odwzorowania cyfrowego (skanu).

    2. Ilekroć w ustawie jest mowa o lekarzu, rozumie się przez to także lekarza

dentystę oraz felczera w zakresie wynikającym z przepisów o zawodzie felczera.

Art. 4. 1. W razie zawinionego naruszenia praw pacjenta sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę na podstawie art. 448 Kodeksu cywilnego.

2. W razie zawinionego naruszenia prawa pacjenta do umierania w spokoju i godności sąd może, na żądanie małżonka, krewnych lub powinowatych do drugiego stopnia wlinii prostej lub przedstawiciela ustawowego, zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez nich cel społeczny na podstawie art. 448 Kodeksu cywilnego.

3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do zawinionego naruszenia prawa pacjentado:

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page3image3321628752s. 3/51

  1. 1)  przechowywania rzeczy wartościowych w depozycie podmiotu leczniczegowykonującego działalność leczniczą wrodzaju stacjonarne icałodoboweświadczenia zdrowotne;
  2. 2)  informacji o rodzaju i zakresie świadczeń zdrowotnych udzielanych przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych;
  3. 3)  dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia;
  4. 4)  zgłaszania działań niepożądanych produktów leczniczych.Art. 5. Kierownik podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych lub

upoważniony przez niego lekarz może ograniczyć korzystanie z praw pacjenta wprzypadku wystąpienia zagrożenia epidemicznego lub ze względu na bezpieczeństwo zdrowotne pacjentów, awprzypadku praw, októrych mowaw art. 33 ust. 1, także ze względu na możliwości organizacyjne podmiotu.

Rozdział 2

Prawo pacjenta do świadczeń zdrowotnych

Art. 6. 1. Pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych odpowiadającychwymaganiom aktualnej wiedzy medycznej.

2. Pacjent ma prawo, w sytuacji ograniczonych możliwości udzielenia odpowiednich świadczeń zdrowotnych, do przejrzystej, obiektywnej, opartej na kryteriach medycznych, procedury ustalającej kolejność dostępu do tych świadczeń.

3. Pacjent ma prawo żądać, aby udzielający mu świadczeń zdrowotnych:

  1. 1)  lekarz zasięgnął opinii innego lekarza lub zwołał konsylium lekarskie;
  2. 2)  pielęgniarka (położna) zasięgnęła opinii innej pielęgniarki (położnej).4. Lekarz może odmówić zwołania konsylium lekarskiego lub zasięgnięcia

opinii innego lekarza, jeżeli uzna, że żądanie, o którym mowa w ust. 3, jest bezzasadne.

5. Żądanie, o którym mowa w ust. 3, oraz odmowę, o której mowa w ust. 4,odnotowuje się w dokumentacji medycznej.

6. Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się do pielęgniarki (położnej) w zakresiezasięgania opinii innej pielęgniarki (położnej).

Art. 7. 1. Pacjent ma prawo do natychmiastowego udzielenia świadczeń zdrowotnych ze względu na zagrożenie zdrowia lub życia.

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu s. 4/51

page4image3361850416

2. W przypadku porodu pacjentka ma prawo do uzyskania świadczeń zdrowotnych związanych z porodem.

Art. 8. Pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych udzielanych z należytą starannością przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych w warunkachodpowiadających określonym w odrębnych przepisach wymaganiom fachowym i sanitarnym. Przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych osoby wykonujące zawód medyczny kierują się zasadami etyki zawodowej określonymi przez właściwe samorządy zawodów medycznych.

Rozdział 3

Prawo pacjenta do informacji

Art. 9. 1. Pacjent ma prawo do informacji o swoim stanie zdrowia.

2. Pacjent, w tym małoletni, który ukończył 16 lat, lub jego przedstawicielustawowy mają prawo do uzyskania od osoby wykonującej zawód medyczny przystępnej informacji o stanie zdrowia pacjenta, rozpoznaniu, proponowanychoraz możliwych metodach diagnostycznych i leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia orazrokowaniu, w zakresie udzielanych przez tę osobę świadczeń zdrowotnych orazzgodnie z posiadanymi przez nią uprawnieniami.

3. Pacjent lub jego ustawowy przedstawiciel mają prawo do wyrażenia zgodyna udzielenie informacji wymienionych w ust. 2 innym osobom.

4. Pacjent ma prawo żądać, aby osoba wykonująca zawód medyczny nie udzielała mu informacji, o której mowa w ust. 2.

5. Po uzyskaniu informacji, o której mowa w ust. 2, pacjent ma prawo przedstawić osobie wykonującej zawód medyczny swoje zdanie w tym zakresie.

6. W przypadku określonym w art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2017 r. poz. 125 i 767), pacjent maprawo żądać, aby lekarz udzielił mu informacji, o której mowa w ust. 2, w pełnymzakresie.

7. Pacjent małoletni, który nie ukończył 16 lat, ma prawo do uzyskania od osoby wykonującej zawód medyczny informacji, o której mowa w ust. 2, w zakresie i formie potrzebnej do prawidłowego przebiegu procesu diagnostycznego lubterapeutycznego.

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page5image3360779568s. 5/51

8.Pacjent, wtym małoletni, który ukończył 16lat, lub jego ustawowyprzedstawiciel mają prawo do uzyskania od pielęgniarki, położnej przystępnejinformacji o jego pielęgnacji i zabiegach pielęgniarskich.

Art. 10. W przypadku, o którym mowa w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, pacjent, jegoprzedstawiciel ustawowy lub opiekun faktyczny mają prawo do dostateczniewczesnej informacji o zamiarze odstąpienia przez lekarza od leczenia pacjentai wskazania przez tego lekarza możliwości uzyskania świadczenia zdrowotnego uinnego lekarza lub podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych.

Art. 11. 1. Pacjent ma prawo do informacji o prawach pacjenta określonychw niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych, uwzględniającej ograniczenia tych praw określone wtych przepisach. Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych udostępnia tę informację w formie pisemnej, poprzez umieszczenie jej w swoim lokalu, w miejscu ogólnodostępnym.

2. Przepisu ust. 1 zdanie drugie nie stosuje się do wykonywanych wyłączniew miejscu wezwania indywidualnych praktyk lekarskich, indywidualnychspecjalistycznych praktyk lekarskich, indywidualnych praktyk pielęgniarek, położnych, indywidualnych specjalistycznych praktyk pielęgniarek, położnychi indywidualnych praktyk fizjoterapeutycznych.

3.Wprzypadku pacjenta niemogącego się poruszać informację, októrejmowa w ust. 1, udostępnia się w sposób umożliwiający zapoznanie się z niąw pomieszczeniu, w którym pacjent przebywa.

Art.12.Pacjent ma prawo do informacji orodzaju izakresie świadczeń zdrowotnych udzielanych przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych,w tym o profilaktycznych programach zdrowotnych finansowanych ze środkówpublicznych, realizowanych przez ten podmiot. Przepisy art. 11 ust. 1 zdanie drugie i ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Rozdział 3a

Prawo do zgłaszania działań niepożądanych produktów leczniczych
Art. 12a. Pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy, lub opiekun faktyczny

ma prawo zgłaszania osobom wykonującym zawód medyczny, Prezesowi Urzędu01.04.2019

©Kancelaria Sejmu s. 6/51

page6image3319363984

Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych lub podmiotowi odpowiedzialnemu za wprowadzenie produktu leczniczego do obrotu działania niepożądanego produktu leczniczego zgodniez ustawą z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2016 r. poz. 2142 i 2003 oraz z 2017 r. poz. 1015).

Rozdział 4

Prawo pacjenta do tajemnicy informacji z nim związanych

Art. 13. Pacjent ma prawo do zachowania w tajemnicy przez osobywykonujące zawód medyczny, w tym udzielające mu świadczeń zdrowotnych, informacji z nim związanych, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu medycznego.

Art. 14. 1. W celu realizacji prawa, o którym mowa w art. 13, osobywykonujące zawód medyczny są obowiązane zachować w tajemnicy informacjezwiązane z pacjentem, w szczególności ze stanem zdrowia pacjenta.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy:

  1. 1)  tak stanowią przepisy odrębnych ustaw;
  2. 2)  zachowanie tajemnicy może stanowić niebezpieczeństwo dla życia lubzdrowia pacjenta lub innych osób;
  3. 3)  pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy wyraża zgodę na ujawnienietajemnicy;
  4. 4)  zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych informacji opacjenciezwiązanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych innym osobom wykonującym zawód medyczny, uczestniczącym w udzielaniu tychświadczeń.
    2a. Przepisu ust. 1 nie stosuje się także do postępowania przed wojewódzką

komisją do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych, o której mowa w art. 67e ust. 1.

2b.Wsytuacjach, októrych mowa wust.2, ujawnienie tajemnicy może nastąpić wyłącznie w niezbędnym zakresie. W sytuacji, o której mowawust.2pkt3, zakres ujawnienia tajemnicy może określić pacjent lub jegoprzedstawiciel ustawowy.

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page7image3360902000s. 7/51

3. Osoby wykonujące zawód medyczny, z wyjątkiem przypadków, o którychmowa wust.2pkt1–3 iust.2a, są związane tajemnicą również po śmierci pacjenta, chyba że zgodę na ujawnienie tajemnicy wyrazi osoba bliska. Osoba bliska wyrażająca zgodę na ujawnienie tajemnicy może określić zakres jej ujawnienia, o którym mowa w ust. 2b.

4. Zwolnienia z tajemnicy, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się, jeśli ujawnieniu tajemnicy sprzeciwi się inna osoba bliska lub sprzeciwił się temu pacjent za życia, z zastrzeżeniem ust. 6 i 7. Sprzeciw dołącza się do dokumentacjimedycznej pacjenta.

5. Przed wyrażeniem sprzeciwu, o którym mowa w ust. 4, pacjent ma prawo do uzyskania informacji o skutkach złożenia sprzeciwu.

6. W przypadku sporu między osobami bliskimi o ujawnienie tajemnicy lub o zakres jej ujawnienia, zgodę na ujawnienie tajemnicy wyraża sąd, o którym mowaw art. 628 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego(Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, z późn. zm.1)), w postępowaniu nieprocesowym na wniosek osoby bliskiej lub osoby wykonującej zawód medyczny. Osoba wykonująca zawód medyczny może wystąpić zwnioskiem do sądu takżew przypadku uzasadnionych wątpliwości, czy osoba występująca o ujawnienietajemnicy lub sprzeciwiająca się jej ujawnieniu jest osobą bliską. Sąd, wyrażając zgodę na ujawnienie tajemnicy, może określić zakres jej ujawnienia, o którymmowa w ust. 2b.

7. W przypadku gdy pacjent za życia sprzeciwił się ujawnieniu tajemnicy,o której mowa w ust. 4, sąd, o którym mowa w art. 628 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego, w postępowaniu nieprocesowym nawniosek osoby bliskiej, może wyrazić zgodę na ujawnienie tajemnicy i określić zakres jej ujawnienia, jeżeli jest to niezbędne:

  1. 1)  w celu dochodzenia odszkodowania lub zadośćuczynienia, z tytułu śmiercipacjenta;
  2. 2)  dla ochrony życia lub zdrowia osoby bliskiej.8. W przypadku wystąpienia do sądu z wnioskiem, o którym mowa w ust. 6

albo 7, sąd bada:

1) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1467, 1499, 1544, 1629, 1637, 1693, 2385 i 2432 oraz z 2019 r. poz. 55 i 60.

page7image3360587392

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu

s. 8/51

page8image3362798368

  1. 1)  interes uczestników postępowania;
  2. 2)  rzeczywistą więź osoby bliskiej ze zmarłym pacjentem;
  3. 3)  wolę zmarłego pacjenta;
  4. 4)  okoliczności wyrażenia sprzeciwu.Rozdział 5

Prawo pacjenta do wyrażenia zgody na udzielenie świadczeń zdrowotnych

Art. 15. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do wyrażenia zgody na udzielenie świadczeń zdrowotnych albo odmowy takiej zgody, jeżeli przepisy odrębnych ustaw nie stanowią inaczej.

Art. 16. Pacjent ma prawo do wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych lub odmowy takiej zgody, po uzyskaniu informacjiw zakresie określonym w art. 9.

Art. 17. 1. Pacjent, w tym małoletni, który ukończył 16 lat, ma prawo do wyrażenia zgody na przeprowadzenie badania lub udzielenie innych świadczeńzdrowotnych.

2. Przedstawiciel ustawowy pacjenta małoletniego, całkowicie ubezwłasnowolnionego lub niezdolnego do świadomego wyrażenia zgody, ma prawo do wyrażenia zgody, o której mowa w ust. 1. W przypadku braku przedstawiciela ustawowego prawo to, w odniesieniu do badania, może wykonaćopiekun faktyczny.

3. Pacjent małoletni, który ukończył 16 lat, osoba ubezwłasnowolniona albo pacjent chory psychicznie lub upośledzony umysłowo, lecz dysponujący dostatecznym rozeznaniem, ma prawo do wyrażenia sprzeciwu co do udzielenia świadczenia zdrowotnego, pomimo zgody przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego. Wtakim przypadku wymagane jest zezwolenie sądu opiekuńczego.

4. Zgoda oraz sprzeciw, o których mowa w ust. 1–3, mogą być wyrażoneustnie albo przez takie zachowanie się osób wymienionych w tych przepisach, które w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje na wolę poddania się czynnościom proponowanym przez osobę wykonującą zawód medyczny albo brak takiej woli.

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page9image3320421856s. 9/51

Art. 18. 1. W przypadku zabiegu operacyjnego albo zastosowania metodyleczenia lub diagnostyki stwarzających podwyższone ryzyko dla pacjenta, zgodę,o której mowa w art. 17 ust. 1, wyraża się w formie pisemnej. Do wyrażania zgodyoraz sprzeciwu stosuje się art. 17 ust. 2 i 3.

1a. W przypadku wyrażenia zgody na zabieg operacyjny albo zastosowanie metody leczenia lub diagnostyki stwarzających podwyższone ryzyko dla pacjenta za pośrednictwem Internetowego Konta Pacjenta, o którym mowa w art. 2 pkt 19 ustawy zdnia 28kwietnia 2011r. osystemie informacji wochronie zdrowia (Dz. U. z 2017 r. poz. 1845 oraz z 2018 r. poz. 697 i 1515), wymagana jest forma dokumentowa.

2. Przed wyrażeniem zgody w sposób określony w ust. 1 i 1a pacjent ma prawo do uzyskania informacji, o której mowa w art. 9 ust. 2.

3. Przepisy art. 17 ust. 2–4 stosuje się odpowiednio.

Art. 19. Zasady przeprowadzenia badania lub udzielenia innych świadczeń zdrowotnych przez lekarza, ratownika medycznego oraz pielęgniarkę systemu pomimo braku zgody albo wobec zgłoszenia sprzeciwu, o których mowa w art. 17 iart.18, określają odpowiednio przepisy art.33 iart.34ust.6 ustawy zdnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz art. 11 ust. 10a–10c ustawy zdnia 8września 2006r. oPaństwowym Ratownictwie Medycznym(Dz. U. z 2017 r. poz. 2195 oraz z 2018 r. poz. 650 i 1115).

Rozdział 6

Prawo do poszanowania intymności i godności pacjenta

Art.20.1. Pacjent ma prawo do poszanowania intymności igodności, w szczególności w czasie udzielania mu świadczeń zdrowotnych.

2. Prawo do poszanowania godności obejmuje także prawo do umierania w spokoju i godności.

Art. 20a. 1. Pacjent ma prawo do leczenia bólu.

2. Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych jest obowiązany podejmować działania polegające na określeniu stopnia natężenia bólu, leczeniu bólu oraz monitorowaniu skuteczności tego leczenia.

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page10image3362893072s. 10/51

Art. 21. 1. Na życzenie pacjenta przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych może być obecna osoba bliska.

2. Osoba wykonująca zawód medyczny udzielająca świadczeń zdrowotnych pacjentowi może odmówić obecności osoby bliskiej przy udzielaniu świadczeńzdrowotnych, w przypadku istnienia prawdopodobieństwa wystąpienia zagrożenia epidemicznego lub ze względu na bezpieczeństwo zdrowotne pacjenta. Odmowę odnotowuje się w dokumentacji medycznej.

Art. 22. 1. W celu realizacji prawa, o którym mowa w art. 20 ust. 1, osobawykonująca zawód medyczny ma obowiązek postępować w sposób zapewniający poszanowanie intymności i godności pacjenta.

2. Osoby wykonujące zawód medyczny, inne niż udzielające świadczeń zdrowotnych, uczestniczą przy udzielaniu tych świadczeń tylko wtedy, gdy jest to niezbędne ze względu na rodzaj świadczenia lub wykonywanie czynności kontrolnych na podstawie przepisów o działalności leczniczej. Uczestnictwo,a także obecność innych osób wymaga zgody pacjenta, a w przypadku pacjentamałoletniego, całkowicie ubezwłasnowolnionego lub niezdolnego do świadomego wyrażenia zgody, jego przedstawiciela ustawowego, i osoby wykonującej zawód medyczny, udzielającej świadczenia zdrowotnego.

3. Do osób, o których mowa w ust. 2 zdanie drugie, stosuje się odpowiednioart. 13 i 14.

Rozdział 7

Prawo pacjenta do dokumentacji medycznej

Art.23.1. Pacjent ma prawo do dostępu do dokumentacji medycznejdotyczącej jego stanu zdrowia oraz udzielonych mu świadczeń zdrowotnych.

2. Dane zawarte w dokumentacji medycznej podlegają ochronie określonejw niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych.

Art. 24. 1. W celu realizacji prawa, o którym mowa w art. 23 ust. 1, podmiotudzielający świadczeń zdrowotnych jest obowiązany prowadzić, przechowywaći udostępniać dokumentację medyczną w sposób określony w niniejszym rozdziale oraz wustawie zdnia 28kwietnia 2011r. osystemie informacji wochronie zdrowia (Dz. U. z 2016 r. poz. 1535, 1579 i 2020 oraz z 2017 r. poz. 599), a także zapewnić ochronę danych zawartych w tej dokumentacji.

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page11image3361011568s. 11/51

2. Do przetwarzania danych zawartych w dokumentacji medycznej, o którejmowa w art. 25 ust. 1, w celu ochrony zdrowia, udzielania oraz zarządzania udzielaniem świadczeń zdrowotnych, utrzymania systemu teleinformatycznego,wktórym przetwarzana jest dokumentacja medyczna, i zapewnienia bezpieczeństwa tego systemu, są uprawnione:

  1. 1)  osoby wykonujące zawód medyczny;
  2. 2)  inne osoby wykonujące czynności pomocnicze przy udzielaniu świadczeńzdrowotnych, a także czynności związane zutrzymaniem systemuteleinformatycznego, w którym przetwarzana jest dokumentacja medyczna, i zapewnieniem bezpieczeństwa tego systemu, na podstawie upoważnienia administratora danych.

    3. Osoby, o których mowa w ust. 2 pkt 2, są obowiązane do zachowania w

tajemnicy informacji związanych z pacjentem uzyskanych w związku z wykonywaniem zadań. Osoby te są związane tajemnicą także po śmierci pacjenta.

4.Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych może zawrzeć umowę,o której mowa w art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922), pod warunkiem zapewnienia ochrony danych osobowych oraz prawa do kontroli przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych zgodności przetwarzania danych osobowych z tą umową przez podmiot przyjmujący te dane.

5. Realizacja umowy, o której mowa w ust. 4, nie może powodować zakłócenia udzielania świadczeń zdrowotnych, w szczególności w zakresiezapewnienia, bez zbędnej zwłoki, dostępu do danych zawartych w dokumentacji medycznej.

6. Podmiot, któremu powierzono przetwarzanie danych osobowych zgodniezust.4, jest obowiązany do zachowania wtajemnicy informacji związanychz pacjentem uzyskanych w związku z realizacją umowy, o której mowa w ust. 4.Podmiot ten jest związany tajemnicą także po śmierci pacjenta.

7. W przypadku zaprzestania przetwarzania danych osobowych zawartych wdokumentacji medycznej przez podmiot, któremu powierzono takie przetwarzanie, w szczególności w związku z jego likwidacją, jest on zobowiązanydo przekazania danych osobowych zawartych wdokumentacji medycznej

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page12image3361025168s. 12/51

podmiotowi, o którym mowa w ust. 1, który powierzył przetwarzanie danychosobowych.

Art. 25. 1. Dokumentacja medyczna zawiera co najmniej:

  1. 1)  oznaczenie pacjenta, pozwalające na ustalenie jego tożsamości:
    1. a)  nazwisko i imię (imiona),
    2. b)  datę urodzenia,
    3. c)  oznaczenie płci,
    4. d)  adres miejsca zamieszkania,
    5. e)  numer PESEL, jeżeli został nadany, w przypadku noworodka – numerPESEL matki, a w przypadku osób, które nie mają nadanego numeru

      PESEL – rodzaj i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość,

    6. f)  w przypadku gdy pacjentem jest osoba małoletnia, całkowicie ubezwłasnowolniona lub niezdolna do świadomego wyrażenia zgody –nazwisko i imię (imiona) przedstawiciela ustawowego oraz adres jegomiejsca zamieszkania;
  2. 2)  oznaczenie podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych ze wskazaniemkomórki organizacyjnej, w której udzielono świadczeń zdrowotnych;
  3. 3)  opis stanu zdrowia pacjenta lub udzielonych mu świadczeń zdrowotnych;
  4. 4)  datę sporządzenia.2. W dokumentacji medycznej zamieszcza się informację o wydaniu opinii

albo orzeczenia, o których mowa w art. 31 ust. 1.

2a. Dokumentacja medyczna może zawierać informację o kwocie środków publicznych należnych podmiotowi udzielającemu świadczeń opieki zdrowotnej za udzielenie tych świadczeń pacjentowi, którego dokumentacja dotyczy.

3.Przepisów o dokumentacji medycznej nie stosuje się do danych dotyczących treści zgłoszeń alarmowych, w tym nagrań rozmów telefonicznych, o których mowa w art. 24b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o PaństwowymRatownictwie Medycznym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1868 i 2020 oraz z 2017 r. poz. 60).

Art. 26. 1. Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych udostępnia dokumentację medyczną pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu, bądź osobie upoważnionej przez pacjenta.

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page13image3362575456s. 13/51

2. Po śmierci pacjenta dokumentacja medyczna jest udostępniana osobie upoważnionej przez pacjenta za życia lub osobie, która w chwili zgonu pacjentabyła jego przedstawicielem ustawowym. Dokumentacja medyczna jest udostępniana także osobie bliskiej, chyba że udostępnieniu sprzeciwi się inna osoba bliska lub sprzeciwił się temu pacjent za życia, z zastrzeżeniem ust. 2a i 2b.

2a. W przypadku sporu między osobami bliskimi o udostępnienie dokumentacji medycznej, zgodę na udostępnienie wyraża sąd, o którym mowaw art. 628 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego,w postępowaniu nieprocesowym na wniosek osoby bliskiej lub osoby wykonującej zawód medyczny. Osoba wykonująca zawód medyczny może wystąpićz wnioskiem do sądu także w przypadku uzasadnionych wątpliwości, czy osoba występująca o udostępnienie dokumentacji lub sprzeciwiająca się jej udostępnieniu jest osobą bliską.

2b. W przypadku gdy pacjent za życia sprzeciwił się udostępnieniudokumentacji medycznej, o którym mowa w ust. 2, sąd, o którym mowa w art. 628 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego,w postępowaniu nieprocesowym na wniosek osoby bliskiej, może wyrazić zgodę na udostępnienie dokumentacji medycznej i określić zakres jej udostępnienia, jeżeli jest to niezbędne:

  1. 1)  w celu dochodzenia odszkodowania lub zadośćuczynienia, z tytułu śmiercipacjenta;
  2. 2)  dla ochrony życia lub zdrowia osoby bliskiej.
    2c. W przypadku wystąpienia do sądu z wnioskiem, o którym mowa w ust. 2a

albo 2b, sąd bada:

  1. 1)  interes uczestników postępowania;
  2. 2)  rzeczywistą więź osoby bliskiej ze zmarłym pacjentem;
  3. 3)  wolę zmarłego pacjenta;
  4. 4)  okoliczności wyrażenia sprzeciwu.3. Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych udostępnia dokumentację

medyczną również:

1) podmiotom udzielającym świadczeń zdrowotnych, jeżeli dokumentacja ta jest niezbędna do zapewnienia ciągłości świadczeń zdrowotnych;

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page14image3362664016s. 14/51

2) organom władzy publicznej, w tym Rzecznikowi Praw Pacjenta, Narodowemu Funduszowi Zdrowia, organom samorządu zawodów medycznych oraz konsultantom krajowym i wojewódzkim, w zakresie niezbędnym do wykonywania przez te podmioty ich zadań, w szczególnościnadzoru i kontroli;

  1. 2a)  podmiotom, o których mowa w art. 119 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli na zlecenie ministra właściwego do spraw zdrowia;
  2. 2b)  upoważnionym przez podmiot, o którym mowa w art. 121 ustawy z dnia 15kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, osobom wykonującym zawód medyczny, w zakresie niezbędnym do sprawowania nadzoru nad podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą;
  3. 2c)  Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji, w zakresieniezbędnym do wykonywania przez nią zadań określonych w art. 31n ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1510 i 1515);
  4. 2d)  Agencji Badań Medycznych w zakresie określonym ustawą z dnia 21 lutego 2019 r. o Agencji Badań Medycznych (Dz. U. poz. 447);
  1. 3)  ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, sądom, wtym sądom dyscyplinarnym, prokuraturom, lekarzom sądowym i rzecznikomodpowiedzialności zawodowej, w związku z prowadzonym postępowaniem;
  2. 4)  uprawnionym na mocy odrębnych ustaw organom iinstytucjom, jeżeli badanie zostało przeprowadzone na ich wniosek;
  3. 5)  organom rentowym oraz zespołom do spraw orzekania o niepełnosprawności,w związku z prowadzonym przez nie postępowaniem;
  4. 6)  podmiotom prowadzącym rejestry usług medycznych, wzakresieniezbędnym do prowadzenia rejestrów;
  5. 7)  zakładom ubezpieczeń, za zgodą pacjenta;

7a) komisjom lekarskim podległym ministrowi właściwemu do spraw

wewnętrznych, wojskowym komisjom lekarskim oraz komisjom lekarskimAgencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Agencji Wywiadu, podległym Szefom właściwych Agencji;

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page15image3363522624s. 15/51

  1. 8)  osobom wykonującym zawód medyczny, w związku z prowadzeniem procedury oceniającej podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych napodstawie przepisów o akredytacji w ochronie zdrowia albo procedury uzyskiwania innych certyfikatów jakości, w zakresie niezbędnym do ichprzeprowadzenia;
  2. 9)  wojewódzkiej komisji do spraw orzekania ozdarzeniach medycznych, o której mowa w art. 67e ust. 1, w zakresie prowadzonego postępowania;
  3. 10)  spadkobiercom w zakresie prowadzonego postępowania przed wojewódzką komisją do spraw orzekania ozdarzeniach medycznych, októrej mowaw art. 67e ust. 1;
  4. 11)  osobom wykonującym czynności kontrolne na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, w zakresie niezbędnym do ich przeprowadzenia;
  5. 12)  członkom zespołów kontroli zakażeń szpitalnych, o których mowa w art. 14ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2016 r. poz. 1866, 2003 i 2173), w zakresieniezbędnym do wykonywania ich zadań.3a. Dokumentacja medyczna podmiotów leczniczych, o których mowa w art.

89 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, instytutów badawczych, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz. U. z 2016 r. poz. 371, 1079, 1311 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 202), i innych podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych uczestniczących w przygotowaniu osób do wykonywania zawodu medycznego i kształceniu osób wykonujących zawód medyczny jest udostępniana tym osobomwyłącznie w zakresie niezbędnym do realizacji celów dydaktycznych.

3b. Osoby, o których mowa w ust. 3a, są obowiązane do zachowania wtajemnicy informacji zawartych w dokumentacji medycznej, także po śmiercipacjenta.

4. Dokumentacja medyczna może być udostępniona także szkole wyższej lubinstytutowi badawczemu do wykorzystania w celach naukowych, bez ujawniania nazwiska iinnych danych umożliwiających identyfikację osoby, którejdokumentacja dotyczy.

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu s. 16/51

page16image3380703728

5. Elektroniczna dokumentacja medyczna, o której mowa w art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, jest udostępniana na zasadach określonych w przepisach tej ustawy, ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środkówpublicznych oraz ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne.

Art. 27. 1. Dokumentacja medyczna jest udostępniana:

  1. 1)  do wglądu, w tym także do baz danych w zakresie ochrony zdrowia, w miejscuudzielania świadczeń zdrowotnych, z wyłączeniem medycznych czynności ratunkowych, albo w siedzibie podmiotu udzielającego świadczeńzdrowotnych, z zapewnieniem pacjentowi lub innym uprawnionym organomlub podmiotom możliwości sporządzenia notatek lub zdjęć;
  2. 2)  przez sporządzenie jej wyciągu, odpisu, kopii lub wydruku;
  3. 3)  przez wydanie oryginału za potwierdzeniem odbioru i z zastrzeżeniem zwrotupo wykorzystaniu, na żądanie organów władzy publicznej albo sądów powszechnych, a także w przypadku gdy zwłoka w wydaniu dokumentacjimogłaby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia pacjenta;
  4. 4)  za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej;
  5. 5)  na informatycznym nośniku danych.2. Zdjęcia rentgenowskie wykonane na kliszy, przechowywane przez podmiot

udzielający świadczeń zdrowotnych, są udostępniane za potwierdzeniem odbioru i z zastrzeżeniem zwrotu po wykorzystaniu.

3. Dokumentacja medyczna prowadzona w postaci papierowej może być udostępniona przez sporządzenie kopii w formie odwzorowania cyfrowego (skanu)i przekazanie w sposób określony w ust. 1 pkt 4 i 5, na żądanie pacjenta lub innychuprawnionych organów lub podmiotów, jeżeli przewiduje to regulamin organizacyjny podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych.

4. Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych prowadzi wykaz zawierający następujące informacje dotyczące udostępnianej dokumentacji medycznej:

  1. 1)  imię (imiona) i nazwisko pacjenta, którego dotyczy dokumentacja medyczna;
  2. 2)  sposób udostępnienia dokumentacji medycznej;
  3. 3)  zakres udostępnionej dokumentacji medycznej;

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page17image3363514896s. 17/51

  1. 4)  imię (imiona) i nazwisko osoby innej niż pacjent, której została udostępniona dokumentacja medyczna, a w przypadkach, o których mowa w art. 26 ust. 3 i4, także nazwę uprawnionego organu lub podmiotu;
  2. 5)  imię (imiona) i nazwisko oraz podpis osoby, która udostępniła dokumentację medyczną;
  3. 6)  datę udostępnienia dokumentacji medycznej.Art. 28. 1. Za udostępnienie dokumentacji medycznej w sposób określony w

art. 27 ust. 1 pkt 2 i 5 oraz w ust. 3 podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych może pobierać opłatę.

2.Przepis ust.1nie narusza uprawnień organów rentowych określonychw art. 77 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U.z2016r. poz.963, zpóźn. zm.2)) iart.121 ust.2ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 887, z późn. zm.3)).

2a. Opłaty, o której mowa w ust. 1, nie pobiera się w przypadku udostępnianiadokumentacji medycznej w związku z postępowaniem przed wojewódzką komisjądo spraw orzekania o zdarzeniach medycznych, o której mowa w art. 67e ust. 1.

2b. Opłaty, o której mowa w ust. 1, nie pobiera się w przypadkuudostępnienia dokumentacji medycznej Agencji Oceny Technologii Medycznychi Taryfikacji oraz Agencji Badań Medycznych.

3.Opłatę za udostępnienie dokumentacji medycznej w przypadkach, o których mowa w ust. 1, ustala podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych.

4. Maksymalna wysokość opłaty za:

  1. 1)  jedną stronę wyciągu albo odpisu dokumentacji medycznej – nie możeprzekraczać 0,002,
  2. 2)  jedną stronę kopii albo wydruku dokumentacji medycznej – nie możeprzekraczać 0,00007,
  3. 3)  udostępnienie dokumentacji medycznej na informatycznym nośniku danych –nie może przekraczać 0,0004
  1. 2)  Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 1247, 1579, 1807, 1810, 1921, 1948, 2138, 2255 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 38, 60, 777, 962 i 1027.
  2. 3)  Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r. poz. 1948,2036 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 2, 38 i 715.

page17image3363675248

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page18image3363767392s. 18/51

– przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim kwartale, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego wDzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ogłoszenie.

5. Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 4, uwzględnia podatek od towarów i usług, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów usługa jest opodatkowana tympodatkiem.

Art. 29. 1. Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych przechowuje dokumentację medyczną przez okres 20 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu, z wyjątkiem:
1) dokumentacji medycznej w przypadku zgonu pacjenta na skutek uszkodzenia

ciała lub zatrucia, która jest przechowywana przez okres 30 lat, licząc od

końca roku kalendarzowego, w którym nastąpił zgon;
1a) dokumentacji medycznej zawierającej dane niezbędne do monitorowania

losów krwi i jej składników, która jest przechowywana przez okres 30 lat,

licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu;

  1. 2)  zdjęć rentgenowskich przechowywanych poza dokumentacją medyczną pacjenta, które są przechowywane przez okres 10 lat, licząc od końca rokukalendarzowego, w którym wykonano zdjęcie;
  2. 3)  skierowań na badania lub zleceń lekarza, które są przechowywane przezokres:
    1. a)  5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym udzielonoświadczenia zdrowotnego będącego przedmiotem skierowania lub

      zlecenia lekarza,

    2. b)  2 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wystawionoskierowanie – w przypadku gdy świadczenie zdrowotne nie zostałoudzielone z powodu niezgłoszenia się pacjenta w ustalonym terminie, chyba że pacjent odebrał skierowanie;
  3. 4)  dokumentacji medycznej dotyczącej dzieci do ukończenia 2. roku życia, którajest przechowywana przez okres 22 lat.

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu

s. 19/51

page19image3320576512

2. Po upływie okresów wymienionych w ust. 1 podmiot
świadczeń zdrowotnych niszczy dokumentację medyczną uniemożliwiający identyfikację pacjenta, którego dotyczyła. Dokumentacja medyczna przeznaczona do zniszczenia może być wydana pacjentowi, jegoprzedstawicielowi ustawowemu lub osobie upoważnionej przez pacjenta.

3. Po upływie okresów, o których mowa w ust. 1, do postępowaniaz dokumentacją medyczną będącą materiałem archiwalnym w rozumieniuprzepisów ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1506 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 1086), stosuje sięprzepisy wydane na podstawie art. 5 ust. 2 i 2b tej ustawy.

Art. 30. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, Krajowej Rady Fizjoterapeutów oraz Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, określi,w drodze rozporządzenia, rodzaje i zakres dokumentacji medycznej, sposób jej przetwarzania oraz wzory określonych rodzajów dokumentacji medycznej,wszczególności wzór książeczki zdrowia dziecka, uwzględniając rodzaje podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych, a także konieczność zapewnienia realizacji prawa dostępu do dokumentacji medycznej, rzetelnego jejprowadzenia, ochrony danych i informacji dotyczących stanu zdrowia pacjenta oraz jednolitych wzorów dokumentacji medycznej mającej istotne znaczenie dlaszybkiego i skutecznego udzielania świadczeń zdrowotnych.

2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, Minister Sprawiedliwości,w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia oraz po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, Krajowej Rady Fizjoterapeutów i Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych,oraz Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Rady Lekarskiej Wojskowej Izby Lekarskiej, każdy w zakresie swojego działania, określi, w drodze rozporządzenia, rodzajeizakres dokumentacji medycznej, sposób jej przetwarzania oraz wzory określonych rodzajów dokumentacji medycznej, w szczególności wzór książeczki zdrowia dziecka, uwzględniając konieczność zapewnienia realizacji prawa dostępudo dokumentacji medycznej, rzetelnego jej prowadzenia, ochrony danych iinformacji dotyczących stanu zdrowia pacjenta oraz jednolitych wzorów

udzielający w sposób

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page20image3381760672s. 20/51

dokumentacji medycznej mającej istotne znaczenie dla szybkiego i skutecznegoudzielania świadczeń zdrowotnych.

Art. 30a. 1. W przypadku zaprzestania wykonywania działalności leczniczej podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych przekazuje dokumentację medyczną podmiotom, o których mowa w ust. 2–4 i 7, w sposób zapewniający zabezpieczenieprzed jej zniszczeniem, uszkodzeniem lub utratą oraz dostępem osóbnieuprawnionych.

2. Dokumentację medyczną podmiotu zaprzestającego wykonywaniadziałalności leczniczej przejmuje podmiot, który przejął jego zadania.

3.W przypadku braku podmiotu, o którym mowa w ust. 2, za przechowywanie i udostępnianie dokumentacji medycznej po zaprzestaniuudzielania świadczeń zdrowotnych odpowiada:

  1. 1)  podmiot tworzący albo sprawujący nadzór – w przypadku podmiotuleczniczego niebędącego przedsiębiorcą w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej albo instytutubadawczego, o którym mowa w art. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych;
  2. 2)  podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, z którym podmiot zaprzestający wykonywania działalności leczniczej zawarł umowę o przechowywaniedokumentacji medycznej – w przypadku podmiotu leczniczego innego niż określony w pkt 1 oraz praktyki zawodowej w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;
  3. 3)  właściwa okręgowa izba lekarska albo okręgowa izba pielęgniarekipołożnych albo Krajowa Izba Fizjoterapeutów – wprzypadku śmierciodpowiednio lekarza albo pielęgniarki lub położnej albo fizjoterapeuty, wykonujących zawód wformie praktyki zawodowej wrozumieniu art.5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.4. W przypadkach, o których mowa w art. 108 ust. 2 ustawy z dnia 15 kwietnia

2011 r. o działalności leczniczej, organ prowadzący rejestr podmiotów wykonujących działalność leczniczą wzywa podmiot udzielający świadczeńzdrowotnych podlegający wykreśleniu do wskazania, w wyznaczonym terminie,nazwy (firmy) i adresu podmiotu, z którym zawarł umowę o przechowywaniedokumentacji medycznej.

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page21image3381266288s. 21/51

5. W razie bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w ust. 4, organ prowadzący rejestr podmiotów wykonujących działalność leczniczą określa sposób postępowania z dokumentacją medyczną, na koszt podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych podlegającego wykreśleniu.

6. Do należności z tytułu kosztów, o których mowa w ust. 5, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

7. W przypadku gdy nie jest możliwe ustalenie podmiotu odpowiedzialnegoza przechowywanie dokumentacji medycznej po zaprzestaniu wykonywaniadziałalności leczniczej, za przechowywanie dokumentacji medycznej odpowiadawojewoda.

8. Przepisów ust. 2–7 nie stosuje się do dokumentacji medycznej, o którejmowa w ust. 9.

9.Dokumentacja medyczna, októrej mowa wprzepisach wydanych na podstawie art.13a ustawy zdnia 28kwietnia 2011r. osystemie informacji w ochronie zdrowia, po zaprzestaniu wykonywania działalności leczniczej jestprzechowywana i udostępniana przez jednostkę podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, właściwą wzakresie systemów informacyjnych ochronyzdrowia, w Systemie Informacji Medycznej, o którym mowa w art. 10 tej ustawy.

10. Podmioty, o których mowa w ust. 3 i 7, mogą zawrzeć umowę, o którejmowa w art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, pod warunkiem zapewnienia ochrony danych osobowych oraz prawado kontroli zgodności przetwarzania danych osobowych przez podmiotprzyjmujący te dane.

11. Osoby, które w związku z realizacją umowy zawartej na podstawie ust. 10 uzyskały dostęp do informacji związanych z pacjentem, są obowiązane do zachowania ich w tajemnicy, także po śmierci pacjenta.

12. W przypadku zaprzestania przetwarzania danych osobowych zawartych wdokumentacji medycznej przez podmiot, któremu powierzono takie przetwarzanie, w szczególności w związku z jego likwidacją, jest on obowiązany do przekazaniadanych osobowych zawartych w dokumentacji medycznej podmiotowi, o którym mowa w ust. 3 i 7, który powierzył przetwarzanie tych danych.

13. Przepisy art. 13, art. 14, art. 23, art. 24 i art. 26–29 oraz przepisy wydanena podstawie art. 30 stosuje się odpowiednio do podmiotów, które przechowują i

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page22image3382068640s. 22/51

udostępniają dokumentację medyczną po zaprzestaniu wykonywania działalności leczniczej przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych.

Rozdział 8

Prawo pacjenta do zgłoszenia sprzeciwu wobec opinii albo orzeczenia lekarza

Art. 31. 1. Pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy mogą wnieść sprzeciw wobec opinii albo orzeczenia określonych w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, jeżeli opinia albo orzeczenie ma wpływ na prawa lub obowiązki pacjenta wynikające z przepisów prawa.

2. Sprzeciw wnosi się do Komisji Lekarskiej działającej przy Rzeczniku Praw Pacjenta, za pośrednictwem Rzecznika Praw Pacjenta, w terminie 30 dni od dniawydania opinii albo orzeczenia przez lekarza orzekającego o stanie zdrowia pacjenta.

3. Sprzeciw wymaga uzasadnienia, w tym wskazania przepisu prawa, z którego wynikają prawa lub obowiązki, o których mowa w ust. 1.

4. W przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 3 sprzeciw jestzwracany osobie, która go wniosła.

5. Komisja Lekarska na podstawie dokumentacji medycznej oraz, w miarępotrzeby, po przeprowadzeniu badania pacjenta, wydaje orzeczenie niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia wniesienia sprzeciwu.

6. Komisja Lekarska wydaje orzeczenie bezwzględną większością głosóww obecności pełnego składu tej komisji.

7. Od rozstrzygnięcia Komisji Lekarskiej nie przysługuje odwołanie.

8. Do postępowania przed Komisją Lekarską nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

9. Przepisów ust. 1–8 nie stosuje się w przypadku postępowania odwoławczego w odniesieniu do opinii i orzeczeń, uregulowanego w odrębnychprzepisach.

Art. 32. 1. W skład Komisji Lekarskiej wchodzi trzech lekarzy powołanychprzez Rzecznika Praw Pacjenta z listy, o której mowa w ust. 2, w tym dwóch tejsamej specjalności, co lekarz, który wydał opinię albo orzeczenie, o których mowaw art. 31 ust. 1.

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu s. 23/51

page23image3382169856

2. Konsultanci krajowi, w porozumieniu z właściwymi konsultantami wojewódzkimi, opracowują raz w roku w terminie do dnia 30 marca, listę lekarzyw danej dziedzinie medycyny, którzy mogą być członkami Komisji Lekarskiej. Lista zawiera imiona i nazwiska lekarzy, ich numery telefonów i adresy korespondencyjne oraz adresy poczty elektronicznej, jeżeli je posiadają.

2a. Wpisanie lekarza na listę, o której mowa w ust. 2, wymaga uzyskania jego uprzedniej pisemnej zgody.

2b.Lekarz może odmówić udziału w Komisji Lekarskiej z ważnych powodów. Uporczywe uchylanie się od udziału w Komisji Lekarskiej albo od wydania opinii, o której mowa w art. 67i ust. 7, powoduje skreślenie z listy, o którejmowa w ust. 2.

3. Z tytułu uczestnictwa w Komisji Lekarskiej lekarzowi przysługuje wynagrodzenie, które ustala Rzecznik Praw Pacjenta.

3a. Członkom Komisji Lekarskiej przysługuje zwolnienie od pracy w dniu jejposiedzenia, bez zachowania prawa do wynagrodzenia.

4. Koszty działania Komisji Lekarskiej są finansowane z budżetu państwa,z części będącej w dyspozycji Rzecznika Praw Pacjenta.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, sposób działania Komisji Lekarskiej uwzględniając efektywność realizacji praw pacjenta.

Rozdział 9

Prawo pacjenta do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego

Art. 33. 1. Pacjent podmiotu leczniczego wykonującego działalność lecznicząw rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w rozumieniuprzepisów odziałalności leczniczej ma prawo do kontaktu osobistego,telefonicznego lub korespondencyjnego z innymi osobami.

2. Pacjent ma prawo do odmowy kontaktu z osobami wymienionymi w ust. 1.

Art. 34. 1. Pacjent ma prawo do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej.

2. Przez dodatkową opiekę pielęgnacyjną, o której mowa w ust. 1, rozumie się opiekę, która nie polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych, w tym także opiekę sprawowaną nad pacjentką w warunkach ciąży, porodu i połogu.

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page24image3320630768s. 24/51

Art. 35. 1. Pacjent ponosi koszty realizacji praw, o których mowa w art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1, jeżeli realizacja tych praw skutkuje kosztami poniesionymi przez podmiot leczniczy wykonujący działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne icałodobowe świadczenia zdrowotne wrozumieniu przepisów odziałalnościleczniczej.

2. Wysokość opłaty rekompensującej koszty, o których mowa w ust. 1, ustalakierownik podmiotu, uwzględniając rzeczywiste koszty realizacji praw, o którychmowa w art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1.

3. Informacja o wysokości opłaty, o której mowa w ust. 2, oraz sposobie jej ustalenia jest jawna iudostępniana wlokalu zakładu leczniczego podmiotu,o którym mowa w ust. 1.

Rozdział 10

Prawo pacjenta do opieki duszpasterskiej

Art. 36. Pacjent przebywający w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotnew rozumieniu przepisów o działalności leczniczej ma prawo do opiekiduszpasterskiej.

Art.37.Wsytuacji pogorszenia się stanu zdrowia lub zagrożenia życiapodmiot, o którym mowa w art. 33 ust. 1, jest obowiązany umożliwić pacjentowikontakt z duchownym jego wyznania.

Art. 38. Podmiot leczniczy ponosi koszty realizacji praw pacjenta, o których mowa w art. 36 i 37, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

Rozdział 11

Prawo pacjenta do przechowywania rzeczy wartościowych w depozycie

Art. 39. Pacjent przebywający w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotnew rozumieniu przepisów o działalności leczniczej ma prawo do przechowywania rzeczy wartościowych w depozycie. Koszty realizacji tego prawa ponosi tenpodmiot, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu

s. 25/51

page25image3381554736

Art. 40. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, rozporządzenia:

w drodze

  1. 1)  zakres spisu przedmiotów oddawanych do depozytu,
  2. 2)  sposób zabezpieczenia przedmiotów oddanych do depozytu,
  3. 3)  sposób i warunki prowadzenia i przechowywania księgi depozytów

– uwzględniając zapewnienie właściwej realizacji prawa pacjenta, o którym mowaw art. 39.

Rozdział 12

Rzecznik Praw Pacjenta

Art. 41. W celu ochrony praw pacjenta określonych w niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych ustanawia się Rzecznika Praw Pacjenta, zwanego dalej „Rzecznikiem”.

Art. 42. 1. Rzecznik jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach ochrony praw pacjentów określonych w niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych.

2. Prezes Rady Ministrów sprawuje nadzór nad działalnością Rzecznika.

3. Rzecznik wykonuje swoje zadania przy pomocy Biura Rzecznika Praw Pacjenta, zwanego dalej „biurem”.

Art. 43. 1. Rzecznikiem może zostać osoba spełniająca łącznie następującekryteria:

  1. 1)  posiada co najmniej wykształcenie wyższe i tytuł zawodowy magistra lubinny równorzędny;
  2. 2)  nie była prawomocnie skazana za przestępstwo popełnione umyślnie;
  3. 3)  stan jej zdrowia pozwala na prawidłowe sprawowanie funkcji Rzecznika;
  4. 4)  posiada wiedzę i doświadczenie dające rękojmię prawidłowego sprawowaniafunkcji Rzecznika.

    2. Rzecznik nie może:

  1. 1)  zajmować innego stanowiska, z wyjątkiem stanowiska profesora szkoływyższej, ani wykonywać innych zajęć zawodowych;
  2. 2)  należeć do partii politycznej;
  3. 3)  prowadzić działalności publicznej niedającej się pogodzić z obowiązkamii godnością jego urzędu.

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page26image3382736784s. 26/51

Art. 44. 1. Rzecznik jest powoływany przez Prezesa Rady Ministrów spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru.

2. Informację o naborze na stanowisko Rzecznika ogłasza się przez umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie biura oraz w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w ustawie z dnia 6 września2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 oraz z 2017 r. poz. 933) i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie powinno zawierać:

  1. 1)  nazwę i adres biura;
  2. 2)  określenie stanowiska;
  3. 3)  wymagania związane ze stanowiskiem pracy, wynikające z przepisów prawa;
  4. 4)  zakres zadań wykonywanych na stanowisku;
  5. 5)  wskazanie wymaganych dokumentów;
  6. 6)  termin i miejsce składania dokumentów;
  7. 7)  informację o metodach i technikach naboru.3. Termin, o którym mowa w ust. 2 pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od

dnia opublikowania ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej KancelariiPrezesa Rady Ministrów.

4. Nabór na stanowisko Rzecznika przeprowadza zespół powołany przez ministra właściwego do spraw zdrowia, liczący co najmniej 3 osoby, którychwiedza i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W tokunaboru ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, orazkompetencje kierownicze.

5. Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 4,może być dokonana na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie kwalifikacje do dokonania tej oceny.

6. Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 5, mają obowiązekzachowania wtajemnicy informacji dotyczących osób ubiegających sięo stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

7. W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż trzech kandydatów, których przedstawia Prezesowi Rady Ministrów.

8. Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający:01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page27image3320764672s. 27/51

  1. 1)  nazwę i adres biura;
  2. 2)  określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbękandydatów;
  3. 3)  imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż trzech najlepszych kandydatówuszeregowanych według poziomu spełniania przez nich wymagań

    określonych w ogłoszeniu o naborze;

  4. 4)  informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;
  5. 5)  uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;
  6. 6)  skład zespołu.9. Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie poprzez umieszczenie informacji

w Biuletynach Informacji Publicznej, o których mowa w ust. 2. Informacja o wyniku naboru zawiera:

  1. 1)  nazwę i adres biura;
  2. 2)  określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;
  3. 3)  imiona i nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkaniaw rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego albo informacjęo niewyłonieniu kandydata.
    10.Umieszczenie wBiuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa

Rady Ministrów ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

Art. 45. Rzecznik jest odwoływany przez Prezesa Rady Ministrów. Rzecznikpełni obowiązki do dnia powołania następcy.

Art. 46. 1. Rzecznik wykonuje swoje zadania przy pomocy nie więcej niż dwóch zastępców.

2. Prezes Rady Ministrów powołuje i odwołuje zastępców Rzecznika nawniosek Rzecznika.

3.Zastępcą Rzecznika może być osoba spełniająca łącznie następującekryteria:

  1. 1)  posiada co najmniej wykształcenie wyższe;
  2. 2)  nie była prawomocnie skazana za przestępstwo popełnione umyślnie;
  3. 3)  stan jej zdrowia pozwala na prawidłowe sprawowanie funkcji zastępcyRzecznika;

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page28image3383909296s. 28/51

4) posiada wiedzę i doświadczenie dające rękojmię prawidłowego sprawowania funkcji zastępcy Rzecznika.
4.Jeden zzastępców Rzecznika jest obowiązany posiadać co najmniej

wykształcenie wyższe w dziedzinie nauk medycznych i tytuł zawodowy magistra lub równorzędny.

5. Zastępca Rzecznika nie może:

  1. 1)  zajmować innego stanowiska, z wyjątkiem stanowiska profesora szkoływyższej, ani wykonywać innych zajęć zawodowych;
  2. 2)  należeć do partii politycznej;
  3. 3)  prowadzić działalności publicznej niedającej się pogodzić z obowiązkamii godnością jego urzędu.

    Art. 47. 1. Do zakresu działania Rzecznika należy:

  1. 1)  prowadzenie postępowań w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawapacjentów;
  2. 2)  prowadzenie postępowań w trybie art. 50–53;
  3. 3)  w sprawach cywilnych wykonywanie zadań określonych w art. 55;
  4. 4)  opracowywanie iprzedkładanie Radzie Ministrów projektów aktówprawnych dotyczących ochrony praw pacjenta;
  5. 5)  występowanie do właściwych organów z wnioskami o podjęcie inicjatywyustawodawczej bądź owydanie lub zmianę aktów prawnych wzakresie

    ochrony praw pacjenta;

  6. 6)  opracowywanie iwydawanie publikacji oraz programów edukacyjnychpopularyzujących wiedzę o ochronie praw pacjenta;
  7. 7)  współpraca z organami władzy publicznej w celu zapewnienia pacjentomprzestrzegania ich praw, w szczególności z ministrem właściwym do spraw

    zdrowia;

  8. 8)  przedstawianie właściwym organom władzy publicznej, organizacjomi instytucjom oraz samorządom zawodów medycznych ocen i wniosków

    zmierzających do zapewnienia skutecznej ochrony praw pacjenta;

  9. 9)  współpraca z organizacjami pozarządowymi, społecznymi i zawodowymi, doktórych celów statutowych należy ochrona praw pacjenta;

9a) współpraca w zakresie przestrzegania praw pacjenta z podmiotami

udzielającymi świadczeń zdrowotnych;

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page29image3320754400s. 29/51

  1. 10)  analiza skarg pacjentów w celu określenia zagrożeń i obszarów w systemieochrony zdrowia wymagających naprawy;
  2. 11)  wykonywanie innych zadań określonych w przepisach prawa lub zleconychprzez Prezesa Rady Ministrów.
    2. Organy i instytucje, do których Rzecznik zwrócił się z wnioskami

określonymi w ust. 1 pkt 5 i 8, są obowiązane ustosunkować się do tych wnioskóww terminie 30 dni od dnia ich otrzymania.

Art. 48. Rzecznik może zwrócić się do Rzecznika Praw Obywatelskich lubRzecznika Praw Dziecka o podjęcie działań z zakresu ich kompetencji.

Art. 49. Rzecznik i zastępcy Rzecznika nie mogą prowadzić działalności niedającej się pogodzić ze sprawowanym urzędem.

Art. 50. 1. Rzecznik wszczyna postępowanie wyjaśniające, jeżeli poweźmie wiadomość co najmniej uprawdopodabniającą naruszenie praw pacjenta,obejmującą w szczególności:

  1. 1)  oznaczenie wnioskodawcy;
  2. 2)  oznaczenie pacjenta, którego praw sprawa dotyczy;
  3. 3)  zwięzły opis stanu faktycznego.2. Wniosek kierowany do Rzecznika jest wolny od opłat.

    3. Rzecznik może wszcząć postępowanie wyjaśniające z własnej inicjatywy,

biorąc pod uwagę wszczególności uzyskane informacje co najmniejuprawdopodabniające naruszenie praw pacjenta.

Art. 51. Rzecznik po zapoznaniu się ze skierowanym do niego wnioskiem może:

  1. 1)  podjąć sprawę,
  2. 2)  poprzestać na wskazaniu wnioskodawcy przysługujących mu lub pacjentowiśrodków prawnych,
  3. 3)  przekazać sprawę według właściwości,
  4. 4)  nie podjąć sprawy

– zawiadamiając o tym wnioskodawcę i pacjenta, którego sprawa dotyczy.

Art. 52. 1. W przypadku, o którym mowa w art. 51 pkt 1, Rzecznik może:1) samodzielnie prowadzić postępowanie wyjaśniające;

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page30image3383883008s. 30/51

2) zwrócić się o zbadanie sprawy lub jej części do właściwych organów,w szczególności organów nadzoru, prokuratury, kontroli państwowej, zawodowej lub społecznej, zgodnie z ich kompetencjami.
2. Prowadząc postępowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Rzecznik ma

prawo:
1) zbadać, nawet bez uprzedzenia, każdą sprawę na miejscu;
1a) żądać złożenia wyjaśnień oraz zapewnienia dostępu do dokumentów, przez

podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych;

  1. 2)  żądać złożenia wyjaśnień, przedstawienia akt każdej sprawy prowadzonejprzez naczelne icentralne organy administracji państwowej, organy administracji rządowej, organy organizacji pozarządowych, społecznychi zawodowych, oraz organy jednostek organizacyjnych posiadających osobowość prawną, atakże organy jednostek samorządu terytorialnegoisamorządowych jednostek organizacyjnych oraz samorządów zawodówmedycznych;
  2. 3)  żądać przedłożenia informacji o stanie sprawy prowadzonej przez sądy,a także prokuraturę i inne organy ścigania oraz żądać do wglądu w biurze aktsądowych iprokuratorskich oraz akt innych organów ścigania, po zakończeniu postępowania i zapadnięciu rozstrzygnięcia;
  3. 4)  zlecać sporządzanie ekspertyz i opinii.
    3.Rzecznik odmawia ujawnienia nazwiska iinnych danych osobowych

pacjenta, w tym także wobec organów władzy publicznej, jeżeli uzna to za niezbędne dla ochrony praw tego pacjenta, chyba że przepisy odrębne stanowiąinaczej.

Art.53.1. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Rzecznik może:

  1. 1)  wyjaśnić wnioskodawcy ipacjentowi, którego sprawa dotyczy, że nie stwierdził naruszenia praw pacjenta;
  2. 2)  skierować wystąpienie do podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, organu, organizacji lub instytucji, w których działalności stwierdził naruszenie praw pacjenta; wystąpienie takie nie może naruszać niezawisłości sędziowskiej;

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page31image3382629504s. 31/51

3) zwrócić się do organu nadrzędnego nad jednostką, o której mowa w pkt 2, z wnioskiem o zastosowanie środków przewidzianych w przepisach prawa. 2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Rzecznik informuje

o niestwierdzeniu naruszenia praw pacjenta także podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, którego zarzut naruszenia tych praw dotyczył.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wnioskodawcy przysługujewniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

3a. W przypadku utrzymania w mocy rozstrzygnięcia Rzecznika wydanego po rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w ust. 3, wnioskodawcy przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

4. W wystąpieniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, Rzecznik formułuje opinie lub wnioski co do sposobu załatwiania sprawy, a także może żądać wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub zastosowania sankcji służbowych.

5.Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, organ, organizacja lub instytucja, do których zostało skierowane wystąpienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, są obowiązane niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 30 dni,poinformować Rzecznika o podjętych działaniach lub zajętym stanowisku. W przypadku gdy Rzecznik nie podziela tego stanowiska, może zwrócić się do właściwego organu nadrzędnego z wnioskiem o zastosowanie środkówprzewidzianych w przepisach prawa.

Art. 54. W zakresie nieuregulowanym w art. 49–53 do postępowania prowadzonego przez Rzecznika stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Art.55.Wsprawach cywilnych dotyczących naruszenia praw pacjenta, określonych w niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych, Rzecznik możez urzędu lub na wniosek strony:

  1. 1)  żądać wszczęcia postępowania,
  2. 2)  brać udział w toczącym się postępowaniu

– na prawach przysługujących prokuratorowi.

Art. 56. Rzecznicy Praw Pacjenta Szpitala mowa w przepisach ustawy z dnia 19 sierpnia

Psychiatrycznego, 1994 r. o ochronie

o którychzdrowia

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page32image3383080176s. 32/51

psychicznego (Dz. U. z 2017 r. poz. 882) są pracownikami biura i wykonują swojezadania przy pomocy tego biura.

Art. 57. Organizację biura i jego szczegółowy sposób działania określa statut nadany, w drodze zarządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów.

Art. 58. 1. Rzecznik przedstawia corocznie Radzie Ministrów, nie później niżdo dnia 31 lipca roku następnego, sprawozdanie dotyczące przestrzegania prawpacjenta na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.Rada Ministrów przedstawia Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej, nie później niż do dnia 31 sierpnia roku następnego, sprawozdanie, o którym mowaw ust. 1, wraz ze swoim stanowiskiem w sprawie tego sprawozdania.

Rozdział 13

Postępowanie w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentówArt. 59. 1. Przez praktykę naruszającą zbiorowe prawa pacjentów rozumie

się:

  1. 1)  bezprawne zorganizowane działania lub zaniechania podmiotówudzielających świadczeń zdrowotnych,
  2. 2)  stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu zorganizowanie wbrewprzepisom o rozwiązywaniu sporów zbiorowych akcji protestacyjnej lub

    strajku przez organizatora strajku

–mające na celu pozbawienie pacjentów praw lub ograniczenie tych praw,w szczególności podejmowane celem osiągnięcia korzyści majątkowej. Nie jest zbiorowym prawem pacjentów suma praw indywidualnych.

2.Zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów.

3. Ochrona zbiorowych praw pacjentów przewidziana w ustawie nie wyłączaochrony wynikającej z innych ustaw, w szczególności z przepisów o zwalczaniunieuczciwej konkurencji, przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów oraz przepisów o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym.

Art.60.Stroną postępowania jest każdy, kto wnosi owydanie decyzji w sprawie praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów lub wobec którego zostało wszczęte postępowanie wsprawie stosowania takiej praktyki. Do

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page33image3384244688s. 33/51

wnoszącego o wydanie decyzji w sprawie praktyki naruszającej zbiorowe prawapacjentów stosuje się przepisy art. 50 ust. 1 i 2.

Art. 61. 1. W postępowaniu w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów Rzecznik ma prawo żądać przedstawienia dokumentów oraz wszelkich informacji dotyczących okoliczności stosowania praktyk, co doktórych istnieje uzasadnione podejrzenie, iż mają charakter praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymaniażądania.

2. Żądanie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać:

  1. 1)  wskazanie zakresu informacji;
  2. 2)  wskazanie celu żądania;
  3. 3)  wskazanie terminu udzielenia informacji;
  4. 4)  pouczenie osankcjach za nieudzielenie informacji lub za udzielenieinformacji nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd.

    3. Każdy ma prawo składania na piśmie – z własnej inicjatywy lub na prośbę

Rzecznika – wyjaśnień odnoszących się do istotnych okoliczności sprawy dotyczącej naruszenia praw pacjentów.

Art. 62. Rzecznik wydaje postanowienie o wszczęciu postępowaniawsprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentówi zawiadamia o tym strony.

Art. 63. 1. Rzecznik odmawia, w drodze decyzji, wszczęcia postępowania, jeżeli działanie lub zaniechanie wsposób oczywisty nie spełnia przesłanek określonych w art. 59 ust. 1 lub jeżeli wnoszący o wydanie decyzji o uznaniupraktyki za naruszającą zbiorowe prawa pacjentów nie uprawdopodobnił pozbawienia pacjentów ich praw lub ograniczenia tych praw.

2.Rzecznik może odmówić, wdrodze decyzji, wszczęcia postępowania, jeżeli uzna to za uzasadnione.

Art. 64. 1. W przypadku wydania przez Rzecznika decyzji o uznaniu praktykiza naruszającą zbiorowe prawa pacjentów nakazuje on jej zaniechanie lub wskazuje działania niezbędne do usunięcia skutków naruszenia zbiorowych praw pacjentów, wyznaczając terminy podjęcia tych działań. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page34image3320754800s. 34/51

2. W decyzji, o której mowa w ust. 1, Rzecznik może nałożyć na podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych albo organizatora strajku obowiązek składaniaw wyznaczonym terminie informacji o stopniu realizacji działań niezbędnych do zaniechania praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów lub usunięcia skutków naruszenia zbiorowych praw pacjentów.

3. Nie wydaje się decyzji, o której mowa w ust. 1, jeżeli podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych albo organizator strajku zaprzestał stosowania praktyki, o której mowa w art. 59 ust. 1.

4.Wprzypadku określonym wust.3Rzecznik wydaje decyzję ouznaniupraktyki za naruszającą zbiorowe prawa pacjentów i stwierdzającą zaniechanie jejstosowania.

5. Ciężar udowodnienia okoliczności, o których mowa w ust. 3, spoczywa napodmiocie udzielającym świadczeń zdrowotnych albo organizatorze strajku.

Art.65.Decyzje Rzecznika są ostateczne. Wzakresie nieuregulowanym wprzepisach niniejszego rozdziału irozdziału 14do postępowania wsprawiestosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Art. 66. 1. Na decyzję Rzecznika przysługuje skarga do sąduadministracyjnego.

2. Sąd administracyjny rozpatruje skargę niezwłocznie.

Art.67.Nie wszczyna się postępowania wsprawie stosowania praktyknaruszających zbiorowe prawa pacjentów, jeżeli od końca roku, wktórym zaprzestano ich stosowania, upłynął rok.

Rozdział 13a

Zasady i tryb ustalania odszkodowania i zadośćuczynienia w przypadkuzdarzeń medycznych

Art. 67a. 1. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do zakażenia pacjenta biologicznym czynnikiem chorobotwórczym, uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia pacjenta albo śmierci pacjenta będącego następstwem niezgodnych z aktualną wiedzą medyczną:

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page35image3383085200s. 35/51

  1. 1)  diagnozy, jeżeli spowodowała ona niewłaściwe leczenie albo opóźniła właściwe leczenie, przyczyniając się do rozwoju choroby,
  2. 2)  leczenia, w tym wykonania zabiegu operacyjnego,
  3. 3)  zastosowania produktu leczniczego lub wyrobu medycznego

– zwanego dalej „zdarzeniem medycznym”.

2.Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do zdarzeń medycznych będących następstwem udzielania świadczeń zdrowotnych w szpitalu w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej.

Art. 67b. 1. W przypadku:

  1. 1)  zakażenia, uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, októrych mowaw art. 67a ust. 1 – pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy mogą wystąpić

    z wnioskiem o ustalenie zdarzenia medycznego,

  2. 2)  śmierci, o której mowa w art. 67a ust. 1 – wniosek o ustalenie zdarzeniamedycznego mogą złożyć spadkobiercy pacjenta

– zwani dalej „podmiotami składającymi wniosek”.

2.Postępowanie przed wojewódzką komisją do spraw orzekaniao zdarzeniach medycznych, o której mowa w art. 67e ust. 1:

  1. 1)  zawiesza się w przypadku toczącego się w związku z tym samym zdarzeniempostępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej osoby wykonującej zawód medyczny lub postępowania karnego wsprawie o przestępstwo;
  2. 2)  nie wszczyna się, a wszczęte umarza w przypadku, gdy w związku z tymsamym zdarzeniem prawomocnie osądzono sprawę o odszkodowanie lubzadośćuczynienie pieniężne albo toczy się postępowanie cywilne w tej sprawie.3. W przypadku zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 2 pkt 1,

postępowanie przed wojewódzką komisją do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych, o której mowa w art. 67e ust. 1, podejmuje się z urzędu.

Art. 67c. 1. Wniosek o ustalenie zdarzenia medycznego, zwany dalej„wnioskiem”, wnosi się do wojewódzkiej komisji do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych właściwej ze względu na siedzibę szpitala.

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page36image3385082752s. 36/51

1a. W przypadku gdy wojewódzka komisja do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych, do której wpłynął wniosek, jest niewłaściwa, niezwłocznie przekazuje wniosek do właściwej wojewódzkiej komisji do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych, zawiadamiając o tym podmiot składający wniosek.

2. Wniosek wnosi się w terminie 1 roku od dnia, w którym podmiot składający wniosek dowiedział się o zakażeniu, uszkodzeniu ciała lub rozstroju zdrowia albo nastąpiła śmierć pacjenta, o których mowa w art. 67a ust. 1, jednakże termin ten nie może być dłuższy niż 3 lata od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie skutkujące zakażeniem, uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia albo śmierciąpacjenta.

3.Złożenie wniosku, wwyniku którego wojewódzka komisja do spraworzekania o zdarzeniach medycznych, o której mowa w art. 67e ust. 1, wydałaorzeczenie ozdarzeniu medycznym, przerywa bieg terminu przedawnieniaroszczeń określony w przepisach Kodeksu cywilnego wynikający ze zdarzeń objętych wnioskiem.

4. W przypadku śmierci pacjenta, o której mowa w art. 67a ust. 1, termin,

o którym mowa w ust. 2, nie biegniespadkowego.

Art. 67d. 1. Wniosek zawiera: 1) dane pacjenta:

do dnia

zakończenia

postępowania

  1. a)  imię i nazwisko,
  2. b)  datę urodzenia,
  3. c)  numer PESEL albo serię i numer dokumentu stwierdzającego tożsamość,jeżeli posiada;
  1. 2)  imię i nazwisko przedstawiciela ustawowego, jeżeli dotyczy;
  2. 3)  imiona i nazwiska wszystkich spadkobierców, jeżeli dotyczy;
  3. 4)  wskazanie, który ze spadkobierców reprezentuje pozostałych w postępowaniuprzed wojewódzką komisją do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych,

    o której mowa w art. 67e ust. 1, jeżeli dotyczy;

  4. 5)  adres do doręczeń;
  5. 6)  dane podmiotu leczniczego prowadzącego szpital:a) firmę,

b) adres siedziby oraz adres szpitala, jeżeli dotyczy;

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page37image3386131792s. 37/51

  1. 7)  uzasadnienie wniosku zawierające uprawdopodobnienie zdarzenia, którego następstwem było zakażenie, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia albo śmierćpacjenta, o których mowa w art. 67a ust. 1, oraz szkody majątkowej lub niemajątkowej;
  2. 8)  wskazanie, czy przedmiotem wniosku jest zakażenie, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia albo śmierć pacjenta, o których mowa w art. 67a ust. 1;
  3. 9)  propozycję wysokości odszkodowania i zadośćuczynienia, nie wyższą niżokreślona w art. 67k ust. 7.

    2. Do wniosku dołącza się:

  1. 1)  dowody uprawdopodabniające okoliczności wskazane we wniosku;
  2. 2)  potwierdzenie uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 3;
  3. 3)  postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku w przypadku, o którym mowaw art. 67b ust. 1 pkt 2, oraz pełnomocnictwo do reprezentowania pozostałych spadkobierców, w przypadku złożenia wniosku przez co najmniej jednegoz nich.
    3. Złożenie wniosku podlega opłacie w wysokości 200 zł. Opłata podlega

zaliczeniu na poczet kosztów postępowania przed wojewódzką komisją do spraworzekania o zdarzeniach medycznych.

4. Opłatę, o której mowa w ust. 3, uiszcza się na rachunek właściwego urzędu wojewódzkiego.

5.Wniosek niekompletny lub nienależycie opłacony jest zwracany bezrozpatrzenia podmiotowi składającemu wniosek.

6. Kompletny i należycie opłacony wniosek wojewódzka komisja do spraworzekania o zdarzeniach medycznych, o której mowa w art. 67e ust. 1, przekazujeniezwłocznie kierownikowi podmiotu leczniczego prowadzącego szpital,z działalnością którego wiąże się wniosek, oraz ubezpieczycielowi, o którym mowaw art. 67i ust. 2 pkt 2. Kierownik tego podmiotu i ubezpieczyciel przedstawiająstanowisko w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku wraz z dowodami na poparcie swojego stanowiska. Nieprzedstawienie stanowiska jest równoznacznez akceptacją wniosku w zakresie dotyczącym okoliczności w nim wskazanych orazproponowanej wysokości odszkodowania i zadośćuczynienia.

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu s. 38/51

page38image3386013568

Art. 67e. 1. Tworzy się wojewódzkie komisje do spraw orzekaniao zdarzeniach medycznych, zwane dalej „wojewódzkimi komisjami”. Siedzibą wojewódzkiej komisji jest siedziba właściwego urzędu wojewódzkiego.

2. Wykonywanie zadań wojewódzkiej komisji nie stanowi wykonywania władzy publicznej.

3. W skład wojewódzkiej komisji wchodzi 16 członków, w tym:

  1. 1)  8 członków posiadających co najmniej wyższe wykształcenie i tytuł magistra lub równorzędny w dziedzinie nauk medycznych, którzy wykonują zawódmedyczny przez okres co najmniej 5 lat albo posiadają stopień naukowydoktora w dziedzinie nauk medycznych,
  2. 2)  8 członków posiadających co najmniej wyższe wykształcenie i tytuł magistraw dziedzinie nauk prawnych, którzy przez okres co najmniej 5 lat bylizatrudnieni na stanowiskach związanych ze stosowaniem lub tworzeniemprawa albo posiadają stopień naukowy doktora w dziedzinie nauk prawnych

– którzy posiadają wiedzę w zakresie praw pacjenta oraz korzystają z pełni prawpublicznych.

4. Członkiem wojewódzkiej komisji nie może być osoba:

  1. 1)  prawomocnie skazana za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwoskarbowe;
  2. 2)  prawomocnie ukarana karą z tytułu odpowiedzialności dyscyplinarnej albozawodowej;
  3. 3)  wobec której prawomocnie orzeczono środek karny określony w art. 39 pkt 2lub 2a Kodeksu karnego.

    5. Spośród członków wojewódzkiej komisji:

1) 14 członków powołuje wojewoda, przy czym:

  1. a)  4 członków stanowią osoby powołane spośród kandydatów zgłoszonych przez samorządy zawodowe lekarzy, lekarzy dentystów, pielęgniareki położnych oraz diagnostów laboratoryjnych, mających siedzibę na terenie województwa,
  2. b)  4 członków stanowią osoby powołane spośród kandydatów zgłoszonych przez samorząd zawodowy adwokatury oraz samorząd radców prawnych, mających siedzibę na terenie województwa,

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page39image3386911904s. 39/51

c) 6 członków stanowią osoby powołane spośród kandydatów zgłoszonychprzez organizacje społeczne działające na terenie województwa na rzeczpraw pacjenta;

2) po jednym członku powołuje minister właściwy do spraw zdrowia i Rzecznik. 6. Podmioty, o których mowa w ust. 5 pkt 1, zgłaszają, a minister właściwydo spraw zdrowia i Rzecznik powołują, kandydatów na członków wojewódzkiej komisji nie później niż na 6 miesięcy przed upływem kadencji wojewódzkiejkomisji, a w przypadku odwołania członka wojewódzkiej komisji przed upływem

kadencji – w terminie wyznaczonym przez wojewodę.
7. Kadencja wojewódzkiej komisji wynosi 6 lat. W przypadku gdy członek

wojewódzkiej komisji zostanie odwołany przed upływem kadencji na podstawieust. 9, kadencja członka powołanego na jego miejsce upływa z dniem upływu kadencji wojewódzkiej komisji.

8. Przepisy ust. 6 i 7 stosuje się odpowiednio w przypadku śmierci członka wojewódzkiej komisji.

9. Członka wojewódzkiej komisji odwołuje, przed upływem kadencji, organ, który go powołał, w przypadku:

  1. 1)  złożenia rezygnacji ze stanowiska;
  2. 2)  choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie powierzonych zadań;
  3. 3)  zaistnienia okoliczności określonych w art. 67g ust. 1;
  4. 4)  niezłożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 67g ust. 4;
  5. 5)  zaistnienia okoliczności określonych w ust. 4;
  6. 6)  uchylania się od wykonywania obowiązków członka wojewódzkiej komisjialbo ich nieprawidłowego wykonywania.

    10.Opowołaniu na członka wojewódzkiej komisji oraz oterminach jej

posiedzeń informuje się pracodawcę tej osoby.

11. Pracami wojewódzkiej komisji kieruje przewodniczący wybrany spośród jej członków na pierwszym posiedzeniu większością głosów przy obecności conajmniej 3/4 jej członków, w głosowaniu tajnym.

11a. Przewodniczący wojewódzkiej komisji dokonuje oceny wniosku pod względem spełnienia wymogów formalnych.

12. Termin pierwszego posiedzenia wojewódzkiej komisji wyznacza wojewoda. Pierwszemu posiedzeniu, do czasu wyboru przewodniczącego,

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu s. 40/51

page40image3386158144

o którym mowa w ust. 11, przewodniczy członek wojewódzkiej komisji wyznaczony przez wojewodę.

13. Wojewódzka komisja działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu, przy czym:

  1. 1)  uchwały wojewódzkiej komisji są podejmowane zwykłą większością głosów,chyba że ustawa stanowi inaczej;
  2. 2)  w przypadku równej liczby głosów rozstrzyga głos przewodniczącego;
  3. 3)  członek wojewódzkiej komisji nie może wstrzymać się od głosu;
  4. 4)  wojewódzka komisja działa na posiedzeniach, które są protokołowane.Art. 67f. 1. Wojewódzkie komisje orzekają w składzie 4-osobowym.

    2.Skład orzekający wojewódzkiej komisji, zwany dalej „składem

orzekającym”, jest wyznaczany przez przewodniczącego wojewódzkiej komisji według kolejności wpływu wniosków oustalenie zdarzenia medycznego z alfabetycznej listy członków wojewódzkiej komisji, przy czym 2 członków składu orzekającego spełnia wymagania, o których mowa w art. 67e ust. 3 pkt 1, a 2 członków składu orzekającego spełnia wymagania, o których mowa w art. 67e ust. 3 pkt 2. Odstępstwo od tej kolejności jest dopuszczalne tylko z przyczynokreślonych w art. 67g ust. 2.

2a. W przypadku gdy z powodu wyłączenia członków wojewódzkiej komisji,o którym mowa w art. 67g ust. 2 albo w art. 67j ust. 8 zdanie drugie, nie jest możliwe wyznaczenie składu orzekającego, przewodniczący wojewódzkiej komisji,niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 dni od dnia wpływu wniosku, informujeo tym Rzecznika.

2b. Rzecznik, nie później niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania informacji,o której mowa w ust. 2a, wskazuje wojewódzką komisję właściwą do rozpatrzenia wniosku, mając na uwadze zapewnienie możliwie dogodnych warunków dojazdudla uczestników postępowania.

2c. Wojewódzka komisja, do której wpłynął wniosek, przekazuje całośćdokumentacji sprawy wojewódzkiej komisji wskazanej przez Rzecznika,niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 dni od dnia wskazania.

3. Pracami składu orzekającego kieruje przewodniczący. Termin pierwszego posiedzenia składu orzekającego oraz jego przewodniczącego wyznacza przewodniczący wojewódzkiej komisji.

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page41image3385339392s. 41/51

Art.67g.1. Członkowie składu orzekającego, ich małżonkowie, zstępnii wstępni w linii prostej nie mogą być:

  1. 1)  właścicielami, osobami zatrudnionymi lub współpracującymi z podmiotemleczniczym prowadzącym szpital lub z ubezpieczycielem, o których mowa

    w art. 67i ust. 2, oraz członkami organów tego podmiotu lub ubezpieczyciela;

  2. 2)  członkami organów oraz osobami zatrudnionymi w podmiocie tworzącymw rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, jeżeli podmiot ten utworzył podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą, który prowadzi szpital,o którym mowa w art. 67i ust. 2 pkt 1;
  3. 3)  posiadaczami akcji lub udziałów przedstawiających więcej niż 10% kapitałuzakładowego współkach handlowych będących podmiotami leczniczymi prowadzącymi szpital, o którym mowa w art. 67i ust. 2 pkt 1, oraz ubezpieczyciela, o którym mowa w art. 67i ust. 2 pkt 2.
    2. Członek składu orzekającego podlega wyłączeniu w postępowaniu

w sprawach, w których:

  1. 1)  jest podmiotem składającym wniosek lub pozostaje z tym podmiotem w takimstosunku prawnym, że wynik postępowania przed wojewódzką komisją ma

    wpływ na jego prawa i obowiązki;

  2. 2)  pozostaje z podmiotem składającym wniosek w takim stosunku osobistym, żewywołuje to wątpliwości co do jego bezstronności;
  3. 3)  podmiotem składającym wniosek jest jego małżonek, krewny lub powinowatyw linii prostej, krewny boczny do czwartego stopnia i powinowaty boczny do

    drugiego stopnia;

  4. 4)  podmiot składający wniosek jest związany z nim z tytułu przysposobienia,opieki lub kurateli;
  5. 5)  był lub jest pełnomocnikiem albo przedstawicielem ustawowym podmiotuskładającego wniosek.

    3. Powody wyłączenia członka składu orzekającego trwają także po ustaniu

małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli.

4.Przed powołaniem do składu orzekającego członkowie wojewódzkiej komisji składają oświadczenie obraku okoliczności określonych wust.1 i2,zwane dalej „oświadczeniem o braku konfliktu interesów”.

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page42image3386460400s. 42/51

5.Członkowie wojewódzkiej komisji są obowiązani do zachowaniaw tajemnicy uzyskanych w toku postępowania przed komisją informacji dotyczących pacjenta, w tym także po ustaniu członkostwa w komisji.

6. Przepisy ust. 1–5 stosuje się także do osób niebędących członkami wojewódzkiej komisji, którym komisja zleciła przygotowanie opinii.

7. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór oświadczenia o braku konfliktu interesów, mając na celu uzyskanie pełnychinformacji o okolicznościach określonych w ust. 1 i 2.

Art. 67h. 1. Członkom składu orzekającego przysługuje:

  1. 1)  wynagrodzenie w wysokości nieprzekraczającej 430 zł za udziałw posiedzeniu;
  2. 2)  zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonychw przepisach wydanych na podstawie art. 775 § 2 Kodeksu pracy;
  3. 3)  zwolnienie od pracy w dniu posiedzenia komisji, bez zachowania prawa dowynagrodzenia.

    2. Kwota, o której mowa w ust. 1 pkt 1, podlega waloryzacji

z uwzględnieniem średniorocznego wskaźnika wzrostu wynagrodzeńw państwowej sferze budżetowej, przyjętego w ustawie budżetowej.

3. Działalność wojewódzkiej komisji jest finansowana z budżetu państwa,z części pozostającej w dyspozycji właściwego wojewody. Wysokośćwynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ustala właściwy wojewoda.

Art. 67i. 1. Celem postępowania przed wojewódzką komisją jest ustalenie, czy zdarzenie, którego następstwem była szkoda majątkowa lub niemajątkowa, stanowiło zdarzenie medyczne.

2. W posiedzeniach wojewódzkiej komisji, z wyjątkiem części posiedzenia,w trakcie której odbywa się narada i głosowanie nad orzeczeniem, może uczestniczyć podmiot składający wniosek oraz przedstawiciel:

  1. 1)  kierownika podmiotu leczniczego prowadzącego szpital, zdziałalnościąktórego wiąże się wniosek o ustalenie zdarzenia medycznego;
  2. 2)  ubezpieczyciela, z którym podmiot leczniczy zawarł umowę ubezpieczenia ztytułu zdarzeń medycznych.

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page43image3387151872s. 43/51

3. O terminie posiedzenia zawiadamia się podmiot składający wniosek orazkierownika podmiotu leczniczego prowadzącego szpital, oraz ubezpieczyciela,o których mowa w ust. 2. Zawiadomienie doręcza się co najmniej na 7 dni przed terminem posiedzenia.

4.Wcelu wydania orzeczenia wojewódzka komisja może wzywać do złożenia wyjaśnień:

  1. 1)  podmiot składający wniosek;
  2. 2)  kierownika podmiotu leczniczego prowadzącego szpital, zdziałalnościąktórego wiąże się wniosek;
  3. 3)  osoby, które wykonywały zawód medyczny wpodmiocie leczniczymprowadzącym szpital oraz inne osoby, które były w nim zatrudnione lub w inny sposób z nim związane, w okresie, w którym zgodnie z wnioskiemmiało miejsce zdarzenie medyczne albo zostały wskazane we wniosku jako osoby, które mogą posiadać informacje istotne dla prowadzonego przedwojewódzką komisją postępowania;
  4. 4)  ubezpieczyciela, o którym mowa w art. 67i ust. 2 pkt 2.

Wezwanie doręcza się co najmniej na 7 dni przed terminem posiedzenia.

5. W postępowaniu wojewódzka komisja rozpatruje dowody przedstawione przez podmiot składający wniosek oraz kierownika podmiotu leczniczego prowadzącego szpital, zdziałalnością którego wiąże się wniosek, orazubezpieczyciela, o którym mowa w art. 67i ust. 2 pkt 2. Wojewódzka komisja może także w zakresie prowadzonego postępowania:

  1. 1)  żądać dokumentacji prowadzonej przez podmiot leczniczy prowadzącyszpital, w tym dokumentacji medycznej;
  2. 2)  przeprowadzać postępowanie wyjaśniające w podmiocie leczniczymprowadzącym szpital;
  3. 3)  dokonywać wizytacji pomieszczeń i urządzeń szpitala.6. Z czynności, o których mowa w ust. 5 pkt 2 i 3, sporządza się protokół,

który podpisują członkowie wojewódzkiej komisji oraz osoby uczestniczące w tychczynnościach. Odmowę lub niemożność podpisania stwierdza się w protokole.

6a. W przypadku nieusprawiedliwionego niestawiennictwa osoby wezwanejna posiedzenie w celu złożenia wyjaśnień, o których mowa w ust. 4, albo zeznań w charakterze świadka, wojewódzka komisja może pominąć dowód z tych wyjaśnień

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page44image3385427312s. 44/51

albo zeznań, jeśli miałyby one dotyczyć okoliczności już ustalonych w sposób niebudzący wątpliwości na podstawie innych dowodów.

7. Jeżeli stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla wydania orzeczenia wymaga wiadomości specjalnych, wojewódzka komisja zasięga opiniilekarza w danej dziedzinie medycyny z listy, o której mowa w art. 32 ust. 2, albokonsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny, farmacji lub innejdziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia.

Art. 67j. 1. Wojewódzka komisja po naradzie wydaje, w formie pisemnej, orzeczenie o zdarzeniu medycznym albo jego braku, wraz z uzasadnieniem.

2. Wojewódzka komisja wydaje orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, niepóźniej niż w terminie 4 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

3.Orzeczenie wojewódzkiej komisji zapada większością co najmniej3/4 głosów w obecności wszystkich członków składu orzekającego.

4. Orzeczenie wojewódzkiej komisji sporządzone w dwóch egzemplarzach podpisuje cały skład orzekający. Członek składu orzekającego, który w głosowaniu nie zgodził się z większością, może zgłosić zdanie odrębne i jest obowiązany uzasadnić je na piśmie w terminie umożliwiającym sporządzenie uzasadnieniaorzeczenia w terminie, o którym mowa w ust. 5.

5. Przewodniczący składu orzekającego na posiedzeniu wojewódzkiej komisji, na którym wydano orzeczenie, ogłasza jego treść, przytaczając główne motywy rozstrzygnięcia. W terminie 7 dni od dnia wydania orzeczenia sporządza się jego uzasadnienie.

6. Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się:
1) podmiotowi składającemu wniosek,
2) kierownikowi podmiotu leczniczego prowadzącego szpital oraz

ubezpieczycielowi, o których mowa w art. 67i ust. 2
– nie później niż w terminie 7 dni od dnia upływu terminu, o którym mowaw ust. 5.

7. W terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniempodmiotowi składającemu wniosek, kierownikowi podmiotu leczniczegoprowadzącego szpital oraz ubezpieczycielowi, o których mowa w art. 67i ust. 2,przysługuje prawo złożenia do wojewódzkiej komisji umotywowanego wnioskuo ponowne rozpatrzenie sprawy.

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page45image3386908880s. 45/51

8. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wojewódzka komisja rozpatrujew terminie 30 dni od dnia jego otrzymania. W rozpatrywaniu tego wniosku niemoże uczestniczyć członek składu orzekającego, który brał udział w wydaniuzaskarżonego orzeczenia. Przepisy ust. 1, 3–6 oraz art. 67g–67i stosuje się.

9.Wojewódzka komisja zawiadamia podmioty uprawnione do złożeniawniosku oponowne rozpatrzenie sprawy obezskutecznym upływie terminu,o którym mowa w ust. 7.

Art. 67k. 1. W zakresie uregulowanym niniejszą ustawą ubezpieczyciel jest związany orzeczeniem wojewódzkiej komisji.

2.Ubezpieczyciel, za pośrednictwem wojewódzkiej komisji, wterminie 30 dni od dnia:

1) otrzymania zawiadomienia określonego w art. 67j ust. 9,
2) doręczenia orzeczenia wojewódzkiej komisji ozdarzeniu medycznym

wydanego w wyniku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy–przedstawia podmiotowi składającemu wniosek propozycję odszkodowaniai zadośćuczynienia. Propozycja nie może być wyższa niż maksymalna wysokośćodszkodowania i zadośćuczynienia określona w ust. 7.

3. W przypadku gdy ubezpieczyciel nie przedstawi w terminie, o którymmowa w ust. 2, propozycji odszkodowania i zadośćuczynienia, ubezpieczyciel jest obowiązany do ich wypłaty w wysokości określonej we wniosku, nie wyższej niż określona w ust. 7.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, wojewódzka komisja wystawia zaświadczenie, w którym stwierdza złożenie wniosku o ustalenie zdarzeniamedycznego, wysokość odszkodowania lub zadośćuczynienia oraz faktnieprzedstawienia propozycji, o której mowa w ust. 3. Zaświadczenie stanowi tytuł wykonawczy. Przepisy działu II tytułu I części trzeciej Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się.

5. Podmiot składający wniosek w terminie 7 dni od dnia otrzymaniapropozycji określonej w ust. 2 składa, za pośrednictwem wojewódzkiej komisji, ubezpieczycielowi oświadczenie o jej przyjęciu albo odrzuceniu.

6. Wraz z oświadczeniem o przyjęciu propozycji określonej w ust. 2 podmiotskładający wniosek składa oświadczenie o zrzeczeniu się wszelkich roszczeńo odszkodowanie i zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę mogących

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page46image3386641984s. 46/51

wynikać ze zdarzeń uznanych przez wojewódzką komisję za zdarzenie medycznew zakresie szkód, które ujawniły się do dnia złożenia wniosku. Oświadczenie złożone przez spadkobiercę reprezentującego pozostałych spadkobierców,o których mowa w art. 67d ust. 2 pkt 3, jest skuteczne wobec pozostałych.

7. Maksymalna wysokość świadczenia (odszkodowania i zadośćuczynienia)z tytułu jednego zdarzenia medycznego w odniesieniu do jednego pacjenta w przypadku:
1) zakażenia, uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia pacjenta – wynosi

100 000 zł;
2) śmierci pacjenta – wynosi 300 000 zł.

8. W przypadku, o którym mowa w ust. 6, propozycja odszkodowania i zadośćuczynienia przedstawiona przez ubezpieczyciela stanowi tytułwykonawczy. Przepisy działu II tytułu I części trzeciej Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się.

9. Przedstawienie przez ubezpieczyciela propozycji, o której mowa w ust. 2,lub wypłata przez niego odszkodowania lub zadośćuczynienia, nie oznacza uznaniaroszczenia dla celów jego dochodzenia w postępowaniu cywilnym.

10. Przepisy ust. 1–9 oraz przepisy wydane na podstawie ust. 11, w zakresie wjakim dotyczą ubezpieczyciela, stosuje się do podmiotu leczniczego prowadzącego szpital, w przypadku:

  1. 1)  wyczerpania sumy ubezpieczenia w odniesieniu do wszystkich zdarzeńmedycznych w szpitalu, których skutki są objęte umową ubezpieczenia, o

    której mowa w art. 67i ust. 2 pkt 2, albo niezawarcia tej umowy.

  2. 2)  (uchylony)11. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej

Rady Lekarskiej, Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodzerozporządzenia, szczegółowy zakres i warunki ustalania wysokości świadczenia,o którym mowa w ust. 7, oraz jego wysokość w odniesieniu do jednego pacjenta wprzypadku poszczególnych rodzajów zdarzeń medycznych, kierując się koniecznością zapewnienia ochrony interesów pacjenta oraz koniecznością przejrzystości w ustalaniu ich wysokości.

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page47image3386484576s. 47/51

Art. 67l. 1. Podmiot składający wniosek może wycofać wniosek o ustalenie zdarzenia medycznego do dnia wydania orzeczenia w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 67j ust. 8.

2. Wojewódzka komisja umarza postępowanie w sprawie wniosku o ustalenie zdarzenia medycznego w przypadku:

  1. 1)  określonym w ust. 1;
  2. 2)  śmierci podmiotu składającego wniosek;
  3. 3)  cofnięcia pełnomocnictwa, o którym mowa w art. 67d ust. 2 pkt 3.3. Koszty postępowania przed wojewódzką komisją ponosi:
  1. 1)  podmiot składający wniosek – w przypadku orzeczenia o braku zdarzeniamedycznego;
  2. 2)  podmiot leczniczy prowadzący szpital – w przypadku orzeczenia o zdarzeniumedycznym;
  3. 3)  ubezpieczyciel – w przypadku, o którym mowa w art. 67k ust. 3.4. Wysokość kosztów postępowania wojewódzka komisja ustala

w orzeczeniu. Kwotę stanowiącą równowartość kosztów uiszcza się na rachunek właściwego urzędu wojewódzkiego.

5. Koszty postępowania przed wojewódzką komisją stanowią:

  1. 1)  opłata, o której mowa w art. 67d ust. 3;
  2. 2)  zwrot kosztów podróży i noclegu oraz utraconych zarobków lub dochodówosób wezwanych przez wojewódzką komisję;
  3. 3)  wynagrodzenie za sporządzenie opinii.

Wpływy z kosztów stanowią dochód budżetu państwa.

6. Wydatki związane z doręczaniem wezwań i innych pism wojewódzkiejkomisji oraz ze zwrotem opłat nie obciążają podmiotu składającego wniosek, podmiotu leczniczego prowadzącego szpital oraz ubezpieczyciela.

7. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zryczałtowaną wysokość poszczególnych kosztów w postępowaniu przedwojewódzką komisją, mając na celu zrównoważenie interesów pacjentów orazszpitali.

Art. 67m. 1. Podmiot składający wniosek, podmiot leczniczy prowadzący szpital oraz ubezpieczyciel mogą, w terminie 30 dni od dnia:
1) bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w art. 67j ust. 7,

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page48image3385323648s. 48/51

2) otrzymania orzeczenia wydanego w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 67j ust. 8

– wnieść skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiej komisji. Skargę można oprzeć wyłącznie na naruszeniu przepisów dotyczących postępowania przed wojewódzką komisją.

2.Wsprawie skargi orzeka, wterminie 30dni od dnia jej otrzymania,wojewódzka komisja w składzie 6-osobowym. Przepisy art. 67c ust. 1, art. 67f ust. 2 i 3 oraz art. 67g, 67h i art. 67j ust. 8 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

Art.67n.1. Oświadczenia o braku konfliktu interesów, protokoły orazorzeczenia wraz z uzasadnieniem są przechowywane przez właściwego wojewodę przez okres 10 lat, z wyłączeniem dokumentacji medycznej zgromadzonej w postępowaniu, która po zakończeniu postępowania jest zwracana podmiotowi składającemu wniosek na jego żądanie albo niszczona w sposób uniemożliwiający identyfikację pacjenta, którego dotyczyła.

2. Po zakończeniu postępowania wojewódzka komisja informuje podmiot składający wniosek o prawie wystąpienia, w terminie 14 dni od dnia otrzymaniainformacji, z żądaniem zwrotu dokumentacji medycznej, o której mowa w ust. 1.

3.W przypadku umorzenia postępowania z powodu śmierci podmiotu składającego wniosek dokumentacja medyczna, o której mowa w ust. 1, jest niszczona w sposób uniemożliwiający identyfikację pacjenta, którego dotyczyła.

4. Wojewoda ma prawo przetwarzania dokumentacji, o której mowa w ust. 1,w zakresie koniecznym do realizacji zadania określonego w ust. 1.

Art. 67o. W zakresie nieuregulowanym przepisami art. 67a–67m dopostępowania przed wojewódzką komisją stosuje się odpowiednio przepisy art. 50, 51, 531, 102, 131, 133–143, 150, 156, 157–158, 162, 164–172, 173–174, art. 180§ 1 pkt 1 i 3, art. 181 pkt 2, art. 206 § 1, art. 207 § 1, art. 210–213, 216, 217, 224, 225, 227–237, 240–242, 244–257, 258–273, 277, 280–289, 299–300, 316, 350, 353, 4245 i 4248–42412 Kodeksu postępowania cywilnego.

Art. 67p. Wojewoda przekazuje ministrowi właściwemu do spraw zdrowia oraz Rzecznikowi, na koniec każdego kwartału oraz na każde żądanie tych organów, informacje dotyczące liczby:

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page49image3388146384s. 49/51

  1. 1)  wniosków, które wpłynęły do wojewódzkiej komisji, w tym wniosków oponowne rozpatrzenie sprawy oraz skarg o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiej komisji;
  2. 2)  wniosków, które zostały pozostawione bez rozpoznania na podstawie art. 67dust. 5;
  3. 3)  wniosków, które stanowią lub będą stanowiły przedmiot prac wojewódzkiejkomisji, ze wskazaniem przedmiotu wniosku, wnioskowanej kwotyodszkodowania lub zadośćuczynienia;
  4. 4)  zakończonych postępowań ze wskazaniem rodzaju wydanego orzeczenia;
  5. 5)  postanowień o zasięgnięciu opinii, o której mowa w art. 67i ust. 7, wraz zpodaniem specjalizacji lekarza wydającego opinię;
  6. 6)  posiedzeń komisji ze wskazaniem liczby tych, które miały charakter

organizacyjny.

Rozdział 14

Kary pieniężne

Art. 68. Rzecznik nakłada na podmiot udzielający świadczeń zdrowotnychalbo organizatora strajku, wdrodze decyzji, karę pieniężną do wysokości500 000 złotych w przypadku niepodjęcia działań określonych w decyzji, o którejmowa w art. 64 ust. 1, w terminie w niej wskazanym.

Art. 69. W przypadku nieprzekazania na żądanie Rzecznika dokumentóworaz informacji, o których mowa w art. 61, Rzecznik nakłada, w drodze decyzji, napodmiot, do którego skierowano żądanie, karę pieniężną do wysokości50 000 złotych.

Art. 69a. 1. W przypadku niedopełnienia obowiązków dotyczących postępowania z dokumentacją medyczną po zaprzestaniu wykonywaniadziałalności leczniczej, o których mowa w art. 30a, organ prowadzący rejestr podmiotów wykonujących działalność leczniczą nakłada, w drodze decyzjiadministracyjnej, na ostatniego kierownika podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, likwidatora albo syndyka karę pieniężną w wysokości do trzykrotności przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim kwartale, począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ogłoszenie przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page50image3387759808s. 50/51

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu UbezpieczeńSpołecznych.

2. W przypadku praktyk zawodowych lekarzy uchwałę w sprawie nałożenia kary pieniężnej podejmuje właściwa okręgowa rada lekarska.

3.W przypadku praktyk zawodowych pielęgniarek uchwałę w sprawie nałożenia kary pieniężnej podejmuje właściwa okręgowa rada pielęgniarek i położnych.

3a. W przypadku praktyk zawodowych fizjoterapeutów uchwałę w sprawienałożenia kary pieniężnej podejmuje Krajowa Rada Fizjoterapeutów.

4. Do uchwał, o których mowa w ust. 2–3a, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych.

5. Organem wyższego stopnia w sprawach nałożenia kary pieniężnej jest minister właściwy do spraw zdrowia.

6. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, uiszcza się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja administracyjna stała się ostateczna.

7.Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej organ prowadzący rejestr podmiotów wykonujących działalność leczniczą uwzględnia rodzaj i wagę stwierdzonych naruszeń.

8. Do kary pieniężnej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935)dotyczące terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz odsetek zazwłokę od zaległości podatkowych.

Art. 70. Przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 68 i69, należy uwzględnić w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów ustawy.

Art. 71. 1. Środki finansowe pochodzące z kar pieniężnych, o których mowaw art. 68 i 69, stanowią dochód budżetu państwa.

1a. Środki finansowe pochodzące z kar pieniężnych, o których mowa w art. 69a, stanowią:

1) dochód budżetu państwa – w przypadku podmiotów leczniczych;

01.04.2019

©Kancelaria Sejmu page51image3385728080s. 51/51

  1. 2)  przychód właściwej okręgowej izby lekarskiej – w przypadku praktyk zawodowych lekarzy;
  2. 3)  przychód właściwej okręgowej izby pielęgniarek i położnych – w przypadkupraktyk zawodowych pielęgniarek.
    2. Kara pieniężna podlega ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

Rozdział 15

Przepis końcowy

Art. 72. Ustawa wchodzi w życie w terminie4) określonym w ustawie – Przepisy wprowadzające ustawę o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta,ustawę o akredytacji w ochronie zdrowia oraz ustawę o konsultantach w ochronie zdrowia.

page51image3385807760

4) Ustawa weszła w życie z dniem 21 maja 2009 r. na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, ustawę o akredytacji w ochronie zdrowia oraz ustawę o konsultantach w ochronie zdrowia (Dz. U. poz. 641), która weszła w życie z dniem 5 czerwca 2009 r.

01.04.2019

Obsługujemy pacjentów: